Na vorige week heeft Pierre Bindels zijn lesje wel geleerd. Hij stond om half 8 al aan de start van de zondagsrit. In burgerkleding. Een blik op de buienradar had hem al snel doen besluiten om thuis te blijven. Waarom dan toch aan de start? Om de groep reservebandjes mee te geven. Het zou immers veel gaan regenen en er zou veel worden lek gereden.
Hij kreeg niet helemaal gelijk. De groep van zes rijdt één keer lek maar reed wel in de regen. Inderdaad véél regen. Urenlang. Al bij het binnenrijden van Aken begon het te druppelen. Na het passeren van Aken werd vanwege de vele regen besloten om de kortste weg naar huis te nemen. Maar hoe doe je dat als je door Aken moet? Inmiddels was het zo nat en koud geworden dat afdalingen een kwelling werden. Remmen ging moeilijk met natte remblokjes en ijskoude handen. Klappertandend ging het door Aken en toen "Vaals" op de borden verscheen waren we bijna thuis. De Garmin van Leon Smeets dacht er echter anders over en stuurde de groep dwars door Aken met de bedoeling in een rechte lijn koers naar Bocholtz te zetten. We hadden wel soms onze twijfels en aan de gereden route te zien waren die achteraf gezien ook terecht (zie de rechterbocht door Aken). Als je in Kerkrade de grens weer passeert dan heb je toch echt niet in een rechte lijn naar Bocholtz gereden...

Deze week bracht het TC83-bestuur een bezoekje aan een van onze sponsors. Die moet je koesteren, zeggen ze, en dus bezochten bestuurslid Maria Ritterbex en voorzitter Paul Knoben de firma AVS Adviseurs om directeur P. Andriolo te bedanken voor de sponsoring. Hij ontving van TC83 een grote clubfoto, die zijn nieuwe onderkomen in Simpelveld zeker zal opfleuren.

Afgelopen zondagsrit bleek maar weer eens dat je nooit te oud bent om te leren. Pierre Bindels is een oude rot in het wielervak. Aan één ding heeft hij echter een broertje dood (en hiermee vallen we in herhaling): het schoonmaken van zijn fiets. Liever geniet hij van het leven en zet hij zijn dure Willier meteen na de training in de schuur. Afgelopen zondag was zijn fiets al voor de rit niet om aan te zien. De rode stickers op de wielen waren onzichtbaar, de gehele fiets had een bruine kleur en dat Pierre de afdalingen heelhuids beneden kwam was een wonder, gezien de aangekoekte drab op de remmen. Een mountainbike na een rit in februari ziet er schoner uit... Leermoment 1: Pierre kreeg wederom uitleg over het reinigen van zijn fiets.
Tot 2 keer toe reed Pierre lek. Triest voor hem kreeg hij totaal geen hulp van zijn fietscollega's. Die waakten er wel voor om hun mooie witte stuurlintje een andere (lees: bruin-zwarte) kleur te geven. Het tweede leermoment voor Pierre op deze dag...
Vanaf deze week is Pierre ook pré-vutter. Dit is iemand die ze op het werk niet meer kunnen gebruiken en vervroegd en definitef naar huis is gestuurd. Verzachtende omstandigheid is dat de Afcent, waar Pierre werkte, is opgedoekt. Pierre richt zich nu volledig op het thuisfront. Helaas niet op zijn fiets maar op...koken. Als echte bourgondiër ligt dit natuurlijk voor de hand. Hij snakt dus naar informatie en is reeds in de nodige literatuur gedoken. Toch had hij nog een advies van slager Willy Janssen nodig. Hoe hij babi pangang moest maken op de barbeque. Zijn 3e leermoment van deze dag dus. Waarschijnlijk blijft dit laatste als langste in zijn geheugen.
Hopelijk weet hij dat hij groente voor het eten eerst moet ... schoonmaken...

De afgelopen weken hebben we in deze nieuwsrubriek veel aandacht aan de mannen besteed, maar ook onze dames fietsen sinds 2 maart hun programma. De voorbereiding op het seizoen ging al wandelend. Tiny Scheijen bijvoorbeeld legde vele kilometers te voet af vanwege haar deelname aan de Swentiboldmars (40km). En nu het fietsen echt van start is gegaan peddelt het groepje wekelijks door de Zuid-Limburgse heuvels. Het damesgroepje is niet groot maar wel fanatiek! Jeanette Kleikers maakt flinke tochten ter voorbereiding op de beklimming van de Col du Galibier. Ze heeft er alles voor over om de top te bereiken: elke dag fietsen, spinning en ATP.
Nog altijd is de dinsdagavond de bijna heilige trainingsavond van de dames. Zelfs als het regent fietsen de dames (jammer als buienradar iets anders laat zien). Doornat en steenkoud komen ze dan thuis, waar manlief de hulp is bij het uitkleden en de schoenen nog dagenlang moeten drogen. Maar de volgende dinsdag staan ze er weer, onze dames van TC83, en gaan ze er weer voor!

Denkend over het uitgebreide signalement dat vorige week in deze rubriek werd verwoord, hebben we binnen TC83 geen schikte kandidaat kunnen vinden die aan alle stellingen voldoet. Wel zijn er renners die aan een gedeelte van het signalement voldoen.
Neem bijvoorbeeld "mannen met de moraal van een onweersbui". Pascal Paulissen had afgelopen zondag enorm veel goesting om er 110 km in te vliegen. Twee lekke banden brachten hem niet van zijn stuk maar na de derde kon je aan hem zien dat er onweer op komst was. Hij lustte het hele peleton wel rauw, hij reed de keien uit de straat maar ... hij moest opgeven. Ongelooflijk toch dat hij 's avonds alweer zijn blik op de volgende koers heeft gericht. Met nieuwe banden en bovenal moraal is Pascal weer klaar om te knallen...
"Mannen die bakstenen in hun maag kunnen vermalen", daaraan voldoen alle bourgondiërs die de club telt. En dat zijn er nogal wat. Kerels die, wat je hen ook voorzet, alles naar binnen kiepen. Veel voedsel en vooral drank. De verhalen zijn voldoende bekend. Om vervolgens weer vrolijk op kop te gaan stoempen...
De stellingen "mannen met de statuur van een betonmolen" en "mannen die niet bij de eerste de beste windvlaag van de weg worden geblazen" gaan redelijk goed samen. Gezien de formaten en de vormen van onze TC83-renners hebben we ook hiervan genoeg kandidaten. Teveel om op te noemen eigenlijk. Deze coureurs belanden niet bij de eerste de beste flinke zijwindvlaag in de greppel. Renato Lombardini is een voorbeeld van zo'n "flandriën". Hij heeft kuiten zo dik als bovenbenen. Trapt uitsluitend de grote plaat. In bergtochten zie je hem de hele rit niet (behalve als hij lek rijdt) maar in de vlakke koersen waarbij de sterke wind vrij spel heeft, dan blijft hij stoempen, beuken en sleuren. Afgelopen zondag was zo'n dag. De overige renners herstellen een hele week van zo'n ritje.
Met de laatste stelling "mannen met een achterwerk zo taai als gezouten spek" zijn we snel klaar. Lees het verhaal over Leon Smeets en z'n uiensoep en je weet het...!

Het weer deed weer eens niet mee afgelopen zondag. De regen in het begin van de rit zorgde ervoor dat alle rommel op de weg bleef plakken aan de banden. En ondertussen drukten de steentjes zich steeds verder in het rubber. Bij Pascal Paulissen was dit rubber zowiezo al aan de dunne kant dus na 15 km reed hij lek. Ondertussen is Pascal een ervaren bandenwisselaar en rap kon de groep van 5 weer verder. Enkele kilometers verder was het weer prijs. Pascal had weer een platte. Maar toen hij even verderop voor de derde keer lek reed toen was het hem duidelijk dat hij met dit rubber geen 100 km kon rijden. Hij zou zijn Angelique gaan bellen om hem op te halen in 's Gravenvoeren. Marcel Demers bood zelfs de diensten van ... zijn vrouw aan als Angelique hem niet zou willen halen. Dat is nou kameraadschap! Als laatste kreeg Pacal nog een advies van Renato: haal nieuwe buitenbanden bij Decatlon. Zeer goedkoop en ongetwijfeld goed. Laten we hopen dat er voldoende profiel op zit...

Leon Smeets is betrekkelijk nieuw in het peloton. Hij fietst nu in z'n derde jaar en rijdt dit jaar voor het eerst in onze club. We kennen hem nog niet zo goed maar we kennen inmiddels wel zijn wapen: uiensoep. Elke zaterdagavond trakteert hij zich op een flink bord soep met vooral veel uien. En in de rit op zondag gebruikt hij dit wapen als het eens wat minder gaat. Afgelopen zondag lag het tempo door toedoen van Renato Lombardini vreselijk hoog in de rit door Belgisch Limburg. Leon kon zonder problemen zijn wiel houden door een salvo van...scheten. Door de enorme drukverplaatsing schoot hij vooruit en peddelde hij op z'n gemakje achter een ontketende Renato. Overigens hebben we de rest van zijn kartoesjes ook gehoord...

Op tweede paasdag zetten 10 kleine A-ploeg rennertjes al heel vroeg in de ochtend hun wekkertjes. 3 van hen vonden het wellicht ietwat te nat en te koud en kropen weer dicht tegen hun vrouwtjes. Toen waren er nog 7.
7 kleine rennertjes stonden verkleumd aan de start. 1 klein rennertje (Leon Smeets) brak een spaakje en even later nog een spaakje, mogelijk als gevolg van een overdosis hardgekookte eieren. Dit rennertje hield het daarna voor gezien. Toen waren er nog 6.
6 kleine rennertjes vervolgden hun weg. Ditmaal kreeg 1 rennertje (Renato Lombardini) bandenpech. Na drie lekke banden koos ook hij het hazenpad, de anderen vertwijfeld achterlatend, koud en nat. Toen waren er nog 5.
5 kleine rennertjes wilden net weer vertrekken en merkten op dat 1 klein rennertje (Pascal Paulissen) wel erg stond te blauwbekken. Op naar huis dus en uit solidariteit, samen met het vorige rennertje (Renato),die was de weg al nagenoeg helemaal kwijt. Toen waren er nog 4.
4 kleine rennertjes reden daarna stevig door. 1 klein rennertje (Leon Houbiers) en een nog kleiner rennertje (zijn zoon Lenn) stelden om onbegrijpelijke (!) redenen, een afkorting voor. De overige rennertjes ( Pierre Bindels en Marcel Demers), beiden zeer gemotiveerd vanaf het begin, stemden uiteraard niet met het voorstel in. Toen waren er nog 2.
Slechts deze 2 kleine rennertjes fietsten fluitend en zingend voort door het prachtige Limburgse land en bereikten uiteindelijk de finish, hand in hand.

"Mannen die bakstenen in hun maag kunnen vermalen, mannen met de statuur van een betonmolen, met de moraal van een onweersbui. Mannen met een achterwerk zo taai als gezouten spek en mannen die niet bij de eerste de beste windvlaag van de weg worden geblazen." (Peter Winnen)

Klik hier om het artikel te lezen.

Zondag 1 april ging een select groepje van vier A-coureurs (Renato Lombardini, Henk Jongen, Pierre Bindels en Leon Houbiers) al vroeg op pad voor een lange tocht. De temperatuur lag rond het nulpunt, dus in winteruitrusting trotseerde men de vrieskou. In tegenstelling tot de voorafgaande zondagen hadden diverse vaste leden het laten afweten. Buiten ziekte en kluswerk hadden ook enkele lieden zich afgemeld met het excuus dat men zaterdag al een stukje gefietst had. Kortom, de echt sterke fietsers lieten zich niet tegenhouden om op weg te gaan voor deze internationale monstertocht door Nederland, Duitsland, Nederland, België en weer Nederland. Langs rivieren en kanalen onder zware omstandigheden. Het werd een tocht van hard tegen de wind in fietsen, afzien, kop-over-kop rijden, heel veel kilometers, een enorm hoog gemiddelde en sterke verhalen.
Pierre begon uitgebreid te vertellen over een bloedmooie vrouw bij de eerste rustplaats in Koningsbosch. Echter, Koningsbosch werd in zo'n rap tempo bereikt dat de betreffende café nog gesloten was. Daarna werd na kortstondig overleg de route nog uitgebreid richting België (via Maaseik). Henk bleek daar de grenswegen vlekkeloos te kennen. Dit zou te maken kunnen hebben met zijn "smukkel" verleden. Henk had in een grijsverleden tuinhekjes, al of niet gegalvaniseerd, zonder papieren de grens overgebracht. Hij was zelfs door de douane aangehouden op verdenking van het stelen van zijn eigen auto. Dat was allemaal in de tijd dat de Duitse Mark 90 cent waard was en dat het uurloon 2,43 DM bedroeg. Voor het dubbele van dat uurloon konden we in Heppeneert op een mooi terras langs de Maas één consumptie krijgen. Hier was de uitbaatster ons wel uiterst vriendelijk gezind. We hadden een mooie grote tafel direct in de zon, dat moet gezegd zijn. We hoefden de boel deze keer niet eerst te verbouwen. Ze waren echt blij met ons, want we gingen gegarandeerd voor meer klandizie zorgen.
Vervolgens hebben we echt kilometers lang in een hoog tempo over de dijk langs de Maas kop-over-kop gereden. Alsof we aan het trainen waren voor de WK-ploegentijdrit. Niemand schuwde het kopwerk en vooral de motor van Renato leek echt onvermoeibaar. In Berg ad Maas was er een kleine originele onderbreking. Het veerpontje was net aan onze kant. Als het aan Pierre gelegen had was hij als het nodig was geweest zelfs met de fiets door het water gereden. Het karakteriseerde zijn onstuitbaarheid.
Toen we weer thuis kwamen hadden we 107 km op de teller staan met een gemiddelde van maar liefst 27,6km! We zijn benieuwd of de "thuisblijvers" ons dit na kunnen doen. Het was een schitterende rit.

Ook al lezen we er niet zo vaak over, toch draaien de B-renners dit jaar al behoorlijk wat kilometers. En dat gaat nog vlot, net als in vroegere tijden. Helaas ging het afgelopen zondag even mis. Hein Vaessen, als rittencommissaris fier aan de kop, koerste met de bedoeling de rest op achterstand te zetten. In de veronderstelling dat dit gelukt was besloot hij bevredigd op de rest te wachten. Hij schrok toen opeens Jan Delarosette achter hem opdook. Jan had krampachtig Hein's wiel kunnen houden en had niet in de gaten dat Hein inhield. Jan moest uitwijken, het struikgewas in. Een valpartij was onvermijdelijk en hij sloeg tegen de grond. Het feit dat dit zo'n beetje de eerste keer in z'n carrière was dat Jan fietsend tegen de grond ging, wekte toch wel wat hilariteit op. Zijwieltjes moest hij hebben! Dan zou dit niet meer kunnen gebeuren. Omdat Jan vanaf deze week in de VUT zit heeft hij veel tijd om aan zijn plannen te werken...

Zondag 25 maart; meteorologisch gezien de eerste echte lente-rit voor de A-ploeg van dit seizoen.
Een mooie opkomst, 11 renners op een frisse maar zonnige ochtend.
Iedereen nog wat onwennig; renners in zomertenue met korte mouwen en blote benen; renners met lange mouwen, lange broeken en sommigen zelfs nog met overschoenen en wanten.
Maar een renner in ons midden, in dit geval de voorzitter himself , spande wat zijn outfit betreft op deze zondag absoluut de kroon. We weten allemaal dat fris-groen de kleur is van de ontluikende lente en dat het begin van de lente extra krachten en energie in ons hoofd en in ons lichaam vrijmaakt, hetgeen tijdens deze rit duidelijk te merken was.
Bovengenoemde heeft namelijk gemeend speciaal voor deze gelegenheid in een soort van Kermit-de-Kikker outfit te gaan rondrijden, compleet met lange broek en overschoentjes, waarschijnlijk vanuit de gedachte zijn energie over de groep uit te stralen om daarmee het geheel naar een hoger nivo te tillen. Of dit helemaal gelukt is en en of dit idee navolging verdient werd binnen de groep ernstig betwijfeld; feit is wel dat 10 stoere mannen vrijwel de gehele rit in zijn kielzog hebben moeten rijden met het snot voor de ogen en de blik op oneindig. Misschien toch geen slecht idee van de voorzitter ????

De meeste deelnemers aan de zondagsrit hoorde je al van ver aankomen. Het was een en al gehoest en gerochel bij de start. Onderweg werd het er niet beter op. Een niet nader te noemen hoestend lid vreesde zelfs voor represailles thuis omdat hij tegen het advies van zijn geliefde was gaan fietsen.
De rit ging dit keer voornamelijk door Duitsland. Is Aken meestal een vervelend obstakel in de ritten naar de Eifel, nu stond de stad in de route centraal. We fietsten er omheen! In het begin was er veel hectiek: fietspaden die opeens ophielden, fans die toeterend achter ons reden en wegen die opeens overgingen in bospaden. Maar daarna ging het vloeiend door het verrassend mooie landschap buiten Aken met steeds een blik op de stad. Kasseienstroken en de eerste lange klimmen van het jaar kregen de renners voor de kiezen en bij de korte passage door België werden ze getrakteerd op het betere draai-en-keer werk rond Moresnet. Terugkijkend een route die in ieder geval vast In het programma mag. Maar de volgende keer wel zonder dat gekuchel...

Uit het hoge gemiddelde van afgelopen zondag bleek dat iedereen al een goede vorm te pakken heeft. Vlak voor Ulestraten werd het tempo nog eens naar grote hoogte opgeschroefd. Met de wind vol op de kop maar met de pauzeplaats in het zicht. Dampend van het zweet gingen we met z'n tienen de café binnen. Iedereen begon zich meteen uit te kleden om het lijf af te koelen. Al snel zaten we in ons onderhempje aan de koffie. De beheerster vond het geen probleem. We vroegen ons wel af waarom ze de jaloezieën omlaag deed...

Vrijdag na de jaarvergadering was het al aangekondigd: zondag zal het druk worden aan de start. En jawel, er stonden 18 renners (over alle ploegen). Toen het 10 uur was kon het spel beginnen. De A-ploeg vertrok met 10 mensen heel voortvarend. Een lekke band kon het tempo er niet uithalen. Het leek niet op dartelende veulens die losgelaten werden in de wei, maar op dolle stieren die de arena in stormden. Op de Bouwberg ging het zo snel dat door een onoplettendheid voorzitter Paul Knoben het contact met de groep kwijtraakte. De groep verdween snel uit zijn zicht. Wachten was er niet bij, ondanks druk overleg. Maar iedereen was het ermee eens dat je beter een voorzitter kunt kwijtraken dan een penningmeester...

Ondanks de positieve berichten waren de weersomstandigheden afgelopen zondag niet bijzonder. Het regende, niet hard en ook niet de hele morgen, maar het was nat. Uitgerekend Pierre Bindels had besloten om, na een winter luieren en carnaval vieren (het Ullrich-syndroom), zijn fiets te zoeken en een eerste training te gaan doen. Aan de vaste startplaats trof hij geen enkele A-renner. Meteen schoten bij hem de opschepperige verhalen over 'harde jongens en bikkels' alsnog in het verkeerde keelgat. Prompt na afloop van de rit stuurde hij dan ook een email de ether in om dit gedrag aan de kaak te stellen. In de snelheid vergat Pierre echter dat er 'bikkels' zijn die in de modder ploeteren maar ook dat de start niet in Bocholtz zou plaatsvinden maar in Heerlerbaan. Oeps, even de nieuwsbrief niet goed gelezen...
De heren die voor de zoveelste keer door de modder ploegden (letterlijk) hebben er schoon genoeg van. De MTB-tourtocht in Gulpen wordt weer op de verlanglijst gezet. Volgende week de weg op!

Drie A-leden van onze club willen niets van de dit jaar te behalen kilometers missen. Dus stonden zij (Marcel Demers, Willy Janssen en Pascal Paulissen) afgelopen zondag (carnavalszondag!) aan de start van de eerste rit uit het programma. Na een voortvarend begin moest de training ingekort worden vanwege naderend onheil: sneeuw! Marcel dook snel richting Simpelveld en Willy en Pascal vervolgden hun weg naar Heerlerbaan en Landgraaf. Het sneeuwde inmiddels al hevig en Willy kon glibberend maar veilig zijn huis bereiken. Pascal echter moest 'zijn' Angelique laten opdraven met de auto omdat verder fietsen naar Landgraaf onmogelijk was.
De bikers hadden het slimmer bekeken: zij bleven thuis ... op eentje na. Maar ook Paul Knoben moest zijn training afbreken. Niet vanwege de sneeuw maar wegens een technisch mankement. Door een schakelmanouvre zat zijn ketting muurvast tussen frame en kettingbladen. Hij koos ervoor niet te bellen maar de laatste 8 km naar huis te lopen! Op dinsdag volgde voor de bikers de herkansing. Rob Vluggen, Leon Smeets en Paul Knoben tracteerden zich op een zware training door het Vijlenerbos en ondanks een lekke band, een valpartij en een ongelofelijke hoeveelheid modder werd het een vermakelijke dag...

Komende zondag starten we weer met koersen. Vooralsnog in een rustig tempo maar zoals altijd kunnen we dat niet lang volhouden en gaat het steeds sneller. Toch is de vraag of we wel graag fietsen? Ja dus, want uit een recent onderzoek is gebleken dat 50% van de mannelijke en zelfs 58% van de vrouwelijke fietsers hun tweewieler verkiezen boven seks als ze één van de twee moesten opgeven gedurende een maand. Naast de vraag over seks bevatte de enquête ook andere interessante fietsgerelateerde vragen. 79% van de ondervraagden zegt te fietsen om gezond te blijven. De andere meest genoemde drijfveren zijn het plezier (73%) en ontstressen (67%). 46% van de respondenten fietst dan weer om er beter uit te zien. 64% van de vrouwen gaf er de voorkeur aan dat fietsende mannen hun benen scheren. Op de vraag wat het meest beschamende is dat je als recreant kan overkomen, antwoordden zowel vrouwen als mannen vooral "het niet tijdig uit de klikpedalen geraken".

Klik hier om het artikel te lezen.

Al drie weken lang trotseren drie bikkels weer en wind, regen en kou, om te trainen op de weg. Zo ook afgelopen zondagmorgen vanaf vertrekpunt Heerlerbaan. Henk Jongen, Pascal Paulissen en Wiel Janssen hadden lak aan de kou van de stevige oostenwind en vertrokken goed gemutst richting Simpelveld, Eys, Baneheide en de eerste beklimming richting Wittem. Vervolgens werd kop over kop gereden richting Mechelen, Epen en als toetje gewoon 'even' Camerig omhoog richting Vaals. Om een beetje op te warmen werd tussendoor een lekker bakje genomen in het enige boscafé van Nederland. Via Mamelis, Orsbach, Bocholtz en Avantis ging het daarna in gestrekte draf weer huiswaarts. Het was een bitter koud ritje maar voor echte bikkels was dit geen probleem...
Voor de bikers waren de omstandigheden anders. Leon Smeets en Paul Knoben hadden voor een training op de zaterdag gekozen. Voor hen was het weliswaar rond het vriespunt maar vrijwel windstil, een lekker zonnetje en 40 km modder voor de wielen rond Schinveld en over de Brunssummerheide. De omloop was vrij technisch en de training was zeer goed voor de spierkracht, de behendigheid, het evenwichtsgevoel en het reactievermogen. Beide renners konden hiermee natuurlijk niet tippen aan de bikkels van de zondag, maar tot de harde jongens behoren ze wel!

Zaterdagavond werd er tussen de mountainbikers over en weer gesmst. De regen kwam met bakken uit de lucht en de voorspellingen voor zondagochtend waren ook al niet goed. Meerdere renners lieten weten te gaan taxcen, uitslapen of te wachten op beter weer. Toch waren er vier renners die wilden mountainbiken. Zo gebeurde het ook. Renato Lombardini, Leon Smeets, Leon Houbiers en Rob Vluggen vetrokken zondagochtend in hun winterkleren en de banden goed hard gepompt voor een tocht door het natte heuvelland. Er stond een zeer straffe wind en af en toe viel er een regenbui, maar al met al goed weer om te mountainbiken. Het parcours werd door de vele regen van de afgelopen dagen aangepast. Het werd hierdoor niet minder zwaar. Op veel landwegen en klimmetjes was het ploeteren en zwaar trappen, want de banden zakten weg in de modder. Er werd ruim twee uren gereden en de teller stond bij terug komst op 38 kilometer. Leon Smeets, ons nieuwe lid, liet zien dat hij al goed voorbereid is op het komende wegseizoen. Hij kwam met de mountainbike van Brunssum naar Simpelveld, reed de tocht mee zonder ook maar een moment in de problemen te komen, om vervolgens weer op de mountainbike naar Brunssum terug te rijden. Eenmaal terug in Simpelveld waren we alle vier blij en voldaan dat we gebiked hadden. Om in de woorden van Renato te spreken. Allemaal winst!!

Geen teleurstelling op de gezichten van de aanwezige wielrenners. Nee, met heel veel goesting kwamen de clubleden met hun aanhang naar de start van de eerste activiteit van het jaar: wandelen! Voor het eerst in de geschiedenis werden de wandelschoenen aangetrokken in plaats van de raceschoentjes en niemand vond het een probleem. Zelfs de kinderen en de viervoeters hadden er zin in. Een warm welkom was er voor iedereen bij de familie Vluggen. Tijdens de wandeling werd soms wel met enige jaloezie naar voorbijrijdende fietsers gekeken, maar de meeste kilometers werden keuvelend en met oog voor de schitterdende omgeving afgelegd. De pauzeplaats bij de Bernardushoeve was een hoogtepunt: koffie met vlaai. Een tocht zonder discussie bestaat niet en ook nu weer mengde menigeen zich in de keuze van de route. Ook voor het wandelen hebben we een rittencommissaris nodig, zo bleek. Godfried Stoffers wierp zich hierbij op als de meest geschikte kandidaat. Zonder verdere problemen bereikte iedereen weer de startplaats waar gezellig werd afgesloten bij Rob en Marielle. Absoluut voor herhaling vatbaar!

Terwijl 's morgens de vogeltjes al luid fluiten is het hartje winter. Diverse clubleden zitten reeds op de fiets en er ontstaat al enige rivaliteit onder de renners. Zoals elke winter wordt er zowel op de weg als in het veld gefietst. Nu was de wegploeg in de meerderheid. Zij (Renato Lombardini, Henk Jongen, Pascal Paulissen en Wiel Janssen) lieten het volgende aan de redactie weten: "Zojuist terug gekomen van een pittig ritje. Na een eerste hagelbui direct bij de start is het gelukkig verder droog gebleven. De pauze bij Botterweck in Valkenburg kwam zeer gelegen. Henk had na die feestdagen ook nog plek voor een stukje (eigenlijk een kwart) rijstevlaai ......hmmmmmm! Nadat wij weer op de fiets zaten was het óf de Klapstraat óf richting Nijswiller. Het werd de Klapstraat en dat hebben wij geweten. Na een serieuze aanval door Wiel op de Klapstraat (Wiel, stiekem getraind?) zette Pascal de achtervolging in. ...." By the way vroegen ze zich met enig leedvermaak af of de bikers veel modder geproefd hadden. Dit laatste bleek inderdaad het geval te zijn. Rob Vluggen liet weten dat ze na 40 km ploeteren door de modder 'onherkenbaar' thuis zijn gekomen.

Ook dit jaar zal er weer volop worden gekoerst. Daarvoor zijn we tenslotte bij de club. Drie renners van de A-ploeg hebben inmiddels met de grootste zorg het programma 2012 samengesteld. Officieus wordt er gestart op ... Carnavalszondag. Voor de 2e keer in de historie van de club beklimmen we het ros voordat we ons in het feestgedruis begeven. Het programma heeft enkele mooie nieuwe tochten in petto, zoals een vernieuwde Klimmen-Banneux-Klimmen (de aangegeven datum is nog niet zeker), een monsterrit naar Kevelaer en de Ardennentrip. Bij onze zelf georganiseerde buitenlandrit zullen we de omgeving van Durbuy in de Ardennen aandoen. Dus...trainen maar!

Ook TC83 heeft vanaf dit jaar een eigen Twitter-account! Dit zal worden gebruikt om met korte berichtjes nog meer aandacht aan de club te geven en is ook voor de leden een mogelijkheid om onderling contact te hebben. Heb je nog geen Twitter-account op je pc of smartphone, maak er dan een aan via www.twitter.com en volg "tc83bocholtz". Via deze website kun je ons ge-tweet ook volgen via de Twitter-knop bovenaan de pagina.

Een nieuw jaar is weer begonnen. Het bestuur van TC83 wenst alle leden en hun familie een heel mooi 2012 toe!
Een nieuw jaar geeft weer volop kansen en mogelijkheden. Als redactie zetten wij de toon door jullie meteen al te verrassen met een gloednieuwe website. Zoals eind vorig jaar reeds gepubliceerd heeft webmaster Mick Knoben zich ingezet voor deze vervanging. Hij kondigde in oktober reeds aan dat de nieuwe site op de eerste dag van het nieuwe jaar operationeel zou zijn. Ondanks de vele hobbels die hij tegenkwam lukte hem dat ... enkele uren voor de jaarwisseling. Over timing gesproken!
Het zal misschien even wennen zijn voor iedereen. De kleuren zijn weliswaar hetzelfde gebleven maar ze zijn anders samengesteld. De informatie blijft hetzelfde en wordt hier en daar uitgebreid. Ook zullen de routes veel toegankelijker worden gemaakt. De website is overigens nog niet volledig gevuld met informatie uit de voorafgaande jaren. Dit zal in de komende weken gebeuren. Veel lees- en fietsplezier dit jaar!