2011 | 2010 | 2009 | 2008 | 2007 | 2006

Van oud naar nieuw
Jammer
Gezellig avondje
Late beslissing
De eerste keer...
Genieten
Terrasvogeltocht
10%
Besse Classic
Investering
Sjek
Ternaaienroute
Het waait wel over
Wielerbenen
Bolletjestrui (2)
Gebroken
Bolletjestrui
Willy op scherp
Hesje aan...
Behelpen
Mijn kleine reus
De dag van Limburgs Mooiste
Acrobatiek op hoogte
Echte kerels en ... echte vrouwen
Gezamenlijk fietsfeestje
Theo Rutten's invloed
Van hel naar hemel
Missie naar Kevelaer
Grenslandklassieker
Garmin
Lek, lek, lek
Training op hoogte
Natuurschoon
Stoempers
Over Maasplassen en topografie
Paashaas
Knallen
Mysterie opgelost
116 km per uur!
Bestuur
Welkom terug
Uit de ouwe doos
Vallen en opstaan
Carnaval of fietsen?
Carnavalszondag
Winter
Pijnlijk weekend
Echte bikkels
Lente-dag
Kriebels
Gelukkig Nieuwjaar!

Van oud naar nieuw
Nu het jaar ten einde loopt zijn we niet meteen bezig met fietsen maar wel met heel veel andere zaken. Met de website bijvoorbeeld. Deze is door ouderdom te onderhoudsintensief en dus heeft onze webmaster Mick Knoben het plan opgevat om deze in z'n geheel te vernieuwen. De afgelopen maanden is dit naast de studie een van zijn belangrijkste bezigheden. Omdat de redactie jullie niet al te lang in spanning wil houden zien jullie hier al een 'sneek preview' van hoe het komt uit te zien: mooier, frisser, dezelfde (club)kleuren en natuurlijk bomvol informatie die jullie willen of nodig hebben. Binnenkort zien jullie meer...
(geplaatst op 28-12-2011)

Jammer
Wie gaat er nu aan zijn bidon lurken net voordat hij het mulle zand induikt? Zelfs onze technisch meest begaafde biker Rob Vluggen kon de val niet meer voorkomen. Het werd weliswaar een zachte landing maar de gevolgen waren niet verwacht: een gebroken voorvork! Omdat de voorband als gevolg hiervan niet meer gestabiliseerd was, werd verder fietsen onmogelijk. Bovendien was de breuk niet ongevaarlijk. Jammer dat hiermee een geweldig mooie mountainbiketocht door het heuvelland langzaam uitdoofde.
(geplaatst op 28-11-2011)

Gezellig avondje
Afgelopen weekend werd het fietsseizoen definitief afgesloten aan de bar. Nu hadden we al niet te klagen over deelname aan de laatste clubritten, nu er prestaties aan de tap geleverd moesten worden waren ook de mensen aanwezig die de fiets al aan de haak hebben gehangen. Toch werd het geen feest van stoere jongens of zatlappen. Wel een zeer gezellige avond met een heerlijke, italiaanse dis en veel geklets.
En nu duiken we de winter in...
(geplaatst op 8-11-2011)

Late beslissing
Pas op de laatste dag viel de beslissing. Rene Bormans kon als B-renner het kampioenschap in de laatste rit veilig stellen. En ook voor hem was het in zijn lange wielercarriere de eerste keer dat hij zich de kilometervreter van het jaar mocht noemen. Het lijkt erop dat onze 'oude' bestuursleden nu pas de tijd vinden om zich op het fietsen te concentreren. Proficiat in ieder geval.
De afsluitende rit was er eentje van goed opletten voor uitglijders. De bladeren op het wegdek zorgde voor linke passages. De A-renners stoempten met regelmaat goed door en niets wees erop dat dit de laatste rit van het seizoen was. Het was zelfs zweten geblazen want de tempertuur lag rond de 15 graden. Volgens afspraak werd met A- en B-ploeg gezamenlijk het seizoen afgesloten tijdens de pauze in het Amstel Gold Race Xperience in Valkenburg. Een wielercafe, toepasselijker kon niet...
(geplaatst op 31-10-2011)

De eerste keer...
Henk Jongen. Een begrip in de clubgelederen van TC83. Iedereen kent Henk, die in de club duidelijk zijn sporen heeft verdiend. Na jarenlang bestuurslidmaatschap is hij fietsend aan zijn 25e jaar bezig. En om dat extra cachet te geven voegt hij daar nog het kilometervreterschap bij de A-ploeg aan toe. Voor de eerste keer in deze 25 jaar! Eerlijk is eerlijk, Henk was dit jaar ook altijd aanwezig. Elke rit weer stond hij aan de start, om in de vele lange ritten pas na 75 km geweldig op stoom te komen. Welverdiend kampioenschap dus. Proficiat!
(geplaatst op 25-10-2011)

Genieten
Een fantastisch mooie herfstdag lachte ons toe. Fris was het wel. Koud eigenlijk. Maar de zon verwarmde en zorgde tegelijkertijd voor een feeëriek schouwspel. Zonnestralen die zich in meerdere strepen tussen de bomen heen priemden, een kasteel dat in het dampende water stond, mistflarden over de weilanden en lange schaduwen die ons achtervolgden. Prachtig!
Gefietst werd er ook nog. Maar voor de meeste renners betekent het fietsen in oktober afbouwen en voor een enkeling afkicken. De animo is er nog want de A-ploeg vertrok met 9 renners. Over enkele weken duiken we de winter in. Nu nog even genieten.
(geplaatst op 18-10-2011)

Terrasvogeltocht
Na een regenachtige nacht scheen zondagochtend opeens een bleek zonnetje en troffen de ECHTE Tourclub'83 vogels elkaar bij de Kei in Bocholtz. Alle disciplines waren vertegenwoordigd, maar helaas was de opkomst niet zo groot als we gehoopt hadden! Na kort overleg werd de route uitgestippeld en gezellig keuvelend togen we via Orsbach, Vijlen en Wittem naar een goed adres (Botterweck) in Valkenburg. HEEEERLIJKE vlaai en koffie! Eenmaal buiten dachten we er snel vandoor te kunnen gaan, maar Hein Vaessens fiets had spontaan een lekke band gekregen. Vakkundig een nieuwe erop en vervolgens via Walem en Ubachsberg naar Simpelveld. Kortom, een gezellige en sportieve zondagochtend. We hopen jullie allemaal (met partner) te mogen begroeten op onze feestavond op zaterdag 5 november (helm en clubkleding niet verplicht).
(geplaatst op 12-10-2011 door Maria Ritterbex)

10%
Iedereen kent wel enkele wetmatigheden. Dat het op 2 oktober zomers warm is, is er in ieder geval géén. Dat het vrouwelijk schoon zich als het mooi weer is van haar beste zijde laat zien, is er wel een. Dat je, als je langzamer rijdt, hiervan als peloton meer kunt genieten mag je ook als een wetmatigheid zien. Met dat idee vertrokken Pierre, Willy, Henk, Pascal, Tom, Paul en ons nieuwe lid Leon voor hun zondagsrit. Op het terras in Noorbeek was de vrouw dus het gespreksonderwerp. Er werd melding gemaakt van een krantenartikel deze week. Hierin werd gesteld dat de vrouw het thuis voor 90% voor het zeggen heeft en de man slechts voor 10%. Niet dat dit door iedereen werd bevestigd maar er was eensgezindheid te constateren (om vervelende situaties te voorkomen zijn de achternamen van de renners niet vermeld in dit artikel). Alle aanwezigen concludeerden dus dat het fietsen waar ze mee bezig waren en het op het terras zitten binnen die 10% viel. Volop genietend ging de mannenclub verder. Tegen het einde moest nog even volop worden gekoerst omdat Tom om half één thuis moest zijn. Hij kreeg wel het advies mee om vooral niet te vroeg thuis te komen. Dat gaat immers ten koste van die 10%...
(geplaatst op 3-10-2011)

Besse Classic
Zaterdag 17 september was het weer zover. Het fietsweekend naar Bleialf stond op het programma. De fietstocht werd voor 25e keer georganiseerd door Hans Besse en bestond uit 24 renners (waaronder een dame Petra) hoofdzakelijk van Sabic, TC83 en familieleden/vrienden van Hans. Vanaf 8.15 uur druppelden alle renners binnen im Weissen Rossl te Bocholtz. Ze kwamen voor deze klassieker zelfs uit Den Haag. Er was gezorgd voor vlaai en koffie. Na het welkomswoord van Hans waarin kort de route en afspraken werden toegelicht vertrokken we rond 9.10 uur. We werden namens het bestuur van TC83 uitgezwaaid door onze secretaris Ralph Schielen. Ook kwam Godfried Stoffers (B-rijder) ons allen goede moed inpraten.
De heenreis verliep via de Belgische Ardennen. De volgauto werd bemand door Wout, Jan en onze John Bindels. John kon door een blessure niet meefietsen, maar wilde dit weekend voor geen goud missen. Via Gulpen gingen we in Teuven de grens over. Eenmaal aangekomen in Teuven moesten we stoppen voor een kudde koeien die de weg overliepen. De beesten hadden totaal geen haast, wellicht omdat hun baasje diezelfde dag Abraham zag. Het stelde ons in de gelegenheid de boer te feliciteren. De Hagenezen onder ons zag je denken dit is weer eens wat anders dan een tram voor de fiets!! We vervolgden de route richting Francochamps en in Stavelot hielden we de eerste pauze waar een helder soepje werd genuttigd. De smaak konden we nu niet thuisbrengen, maar we hadden weer nieuwe energie. Het was prachtig fietsweer. De zon kwam af en toe tevoorschijn en het was vooral droog. Wanneer je met een grote groep renners op pad gaat, weet je dat de kans op fietsenpech groter is. Zo was het ook bij ons, maar de renners waren tot in de puntjes voorbereid. Enkele lekke banden en zelfs een andere ketting werden probleemloos vervangen.
Het was een prachtige route door schitterende natuur en dorpjes die Hans had uitgestippeld. Er was voor ieder wat wils. Flinke beklimmingen, afdalingen en zelfs de beren op het vlakke kwamen aan hun trekken. Onderweg was John erg onrustig in de auto en hij was blij wanneer wij ons verreden. Hij sprong dan als een echte coach uit de auto en dirigeerde ons weer naar het juiste pad. Ook bood hij ons onderweg vlaai aan. Hij had een speciale tactiek bedacht door midden in de berg te stoppen i.p.v. bovenaan de berg. Wilde hij ons uit het ritme halen? Rond vijf uur kwamen we allen veilig in Bleialf bij Hotel WaldBlick aan. We werden ontvangen met een heerlijk potje bier en een lekkere Apfelcorn (het bleef niet bij eentje). Het smaakte voortreffelijk.
Na het opbergen van de fietsen en het bepalen van de kamerindeling konden we lekker gaan douchen. Zo konden we lekker de spieren ontspannen. De chef had een heerlijk diner voor ons gemaakt dat we samen nuttigden. Toen de chef met een dienblad vol Afpelcorn kwam vragen of alles naar wens was, werd hij getrakteerd op een welgemeend applaus en samen proostten we op het heerlijke weekend. Na het diner werd Hans door John Bindels in het zonnetje gezet als verdienste voor de 25-ste organisatie van het fietsweekend. Na de speech werden cadeaus en oorkondes overhandigd aan de drie jubilarissen: Hans, William Smeets en John zelf. De overige renners kregen allen een fietsbril. Het fietsweekend gaat vanaf nu verder onder de naam "Besse Classic". Er werd al gebrainstormd over de editie van 2012. Dan wil de organisatie graag naar de Rijn!!
Tijdens de gezellige avond in de bar werd hoofdzakelijk gesproken over de telefoongesprekken en sms-jes van en naar het thuisfront. Het bleek dat onze partners zich ook niet verveeld hadden. Velen hadden geshopt of waren met vrienden op stap. Hadden ze ons dan toch niet een beetje gemist????? Tijdens de nacht bleek alweer eens hoe creatief mannen zijn. Pascal kon niet slapen omdat zijn buurman Sjaak een boom aan het zagen was. Pascal maakte van wc-papier oordopjes, om de nacht zo goed als mogelijk door te komen. Het regende de gehele nacht pijpenstelen en sommigen waren al met de gedachten bij de terugreis.
Zondagochtend zat iedereen om 9.00 uur aan het ontbijt. De een iets fitter dan de ander. Onze charmante Willy assisteerde de bedienster perfect met het serveren van koffie. Hij zag haar rennen en bood zijn diensten direct aan. Na het afscheid rond tien uur begonnen we aan de terugreis. Het was droog, maar wel zwaar bewolkt. De terugreis verliep via de Eifel. William reed meerdere keren lek (waarschijnlijk een probleem met de velg) en besloot de pijp aan Maarten te geven. Hij legde zijn fiets in de aanhanger en nam plaats in de auto.
Tussen de buitjes door arriveerden we rond 13.00 uur in Simmerath voor de lunch. Het was er erg druk waardoor we later dan gepland konden vertrekken. Hierdoor waren we genoodzaakt de snelste weg naar Bocholtz te nemen. Het tempo lag hoog. Petra kreeg af en toe letterlijk een steuntje in de rug van de mannen. Een uur later reden we al Aken binnen. We vervolgden door de stad de weg naar Vaals. Eenmaal in ons thuisland op bekend terrein aangekomen werd de tocht veranderd in een wedstrijd. De jonge honden vlogen erin en voor velen lag het tempo te hoog. De groep kwam dan ook tussen 16.30 en 16.45 uur gesplitst im Weissen Rossl te Bocholtz binnen. Met een pintje in de hand bedankten we onze Heer dat de reis veilig was verlopen en Hans bedankten we voor het super georganiseerde weekend. We verheugen ons nu al op de editie van 2012.

(geplaatst op 26-9-2011 door Rob Vluggen)

Investering
Wat doe je als het 's morgens lekker weer is en Buienradar geen wolkje aan de lucht meldt? Dan ga je op weg zonder regenjasje in de achterzak. Vier van de 6 renners hadden deze optimistische gedachte. Meteo Consult, KNMI, Weatherpro, allemaal hadden ze een prachtige dag voorspeld. Maar nog voor het keerpunt in Eupen begon het te druppelen. Tijdens de ingelaste pauze bij de Wesertalsperre gaven de renners de bui de gelegenheid over te waaien, zodat de spieren van onze stoempers niet zouden afkoelen. Het verdere verloop van de tocht begon droog maar al vrij snel startte het plenzen opnieuw. Dus ging het tempo omhoog en werd samengewerkt om het gevecht met de regelbui aan te gaan. Immers, iets verderop was het droog, zo wisten te renners. Helaas duurde 'iets verderop' zo'n 45 km. Bij terugkomst in Limburg was het inderdaad droog. De renners zaten toen al verkleumd en drijfnat op de fiets maar ze zagen het als een investering voor de toekomst: het fietsweekend naar Bleialf.
(geplaatst op 12-9-2011)

Sjek
Waarom scheert zich een renner de haren van de benen? Deze vraag wordt in de zomerperiode altijd weer gesteld. De antwoorden luiden meestal: uit ijdelheid, voorkomen van infecties na valpartijen, beter te masseren, etc. Pascal Paulissen heeft nóg een reden gevonden, namelijk om sneller bruin te worden tijdens de vakantie en zijn benen gemakkelijker in te (laten) smeren met zonnebrand. Zoals eerder reeds gemeld kreeg Pascal van 'zijn' Angelique toestemming om de haren (in wielerjargon noemen ze dit "tabak" of "sjek") van zijn benen te halen. Wat Pascal toen nog niet wist is dat dit een eenmalige toestemming was. Pascal heeft lekker mooi zitten wezen met al die turkse, engelse en duitse schonen om zich heen op het strand van Turkije. De goedkeuring werd dus prompt weer ingetrokken en dus stond Pascal met zijn benen weer vol 'sjek' aan de start van de zondagsrit. De benen zijn gebruind, ijdel is hij niet (meer), vallen doet hij niet en zonnebrand smeren is niet meer nodig. Hij mag weer zichzelf zijn...
(geplaatst op 12-9-2011)

Ternaaienroute
Volgepakt met voedsel stonden zondag 5 renners aan de start voor een bergrit door Eifel en Ardennen. De goesting was er evenwel niet, dus werd unaniem besloten er een vlakkere rit van te maken, de Ternaaienroute. Onderweg was op het asfalt de nasleep van de vele regenval terug te zien. Zo nu en dan moest er een weg worden gezocht door modder of water. Hoogtepunt, of eigenlijk dieptepunt, was een enorme plas water, ergens op een landweg in Belgie. De meeste renners kozen ervoor om al 'klunend' dit obstakel te vermijden. Willy Janssen, die inmiddels geen regenbui meer uit de weg gaat, aarzelde niet en koos voor de kortste weg: in één streep door het water. Dat daarbij de naven van de wielen nog onderdoken, deerde hem niet. Ook bij Renato Lombardini kwam weer enig jeugdsentiment naar boven en ook hij koos het spoor van Willy. De tocht kon vervolgd worden door het bijzonder mooie landschap rondom de sluis van Ternaaien. Een tocht met veel afleiding wat het landschap en het parkoers betreft. Het korte intermezzo van een passerende fietsdame met een string onder haar fietsbroek, paste daar volledig bij.
(geplaatst op 29-8-2011)

Het waait wel over
Na een goed voorseizoen te hebben gehad volgde een mindere periode, mede door het vele slechte weer en de vakantie. Ik had mij voorgenomen direct na de vakantie de draad weer op te pakken en er weer vol voor te gaan. Vorige week donderdag zijn we teruggekomen van een overigens heerlijke vakantie in Turkije (alle dagen 40 graden met als resultaat bruine benen en lekker uitgerust). Ik had voor mezelf al besloten vrijdagmorgen mijn vaste trainingsrondje te doen. Ik zat dus om 11 uur op de fiets. De temperatuur was prima ondanks een beetje bewolking. Een buitje zal wel overwaaien, dacht ik. Dus reed ik, lekker gebruind en zonder regenjas, richting Gulpen. Op de Klapstraat zag ik in de verte opeens gitzwarte wolken en ik dacht "dat waait wel over". In Gulpen aangekomen begon het me toch plots te regenen. Binnen een minuut stond de weg helemaal blank. Inmiddels was ik al voorbij het zwembad van Gulpen de berg op richting Heijenrath gereden en dacht "het waait wel over". Opeens weer een bui. Het viel met emmers uit de lucht. Ik kon maar een ding doen en dat was schuilen, tegen de achterkant van een grote heg. Toen het ook nog begon te onweren dacht ik "hier moet je weg". Dus maar weer op de fiets gesprongen richting Epen. Het bleef maar plenzen en ik dacht "het waait wel over". Vervolgens richting Camerig, Vaalsbroek, Vaals, Lemiers, Nijswiller en Simpelveld. Ik moest slalommen tussen de vele takken op de weg. Regen en nog eens regen daalde op me neer en ik dacht "het waait wel over". Kletsnat tot op het bot kwam ik uiteindelijk bij Drievogels aan waar het opeens, 1,5 km van huis, droog was. Even voorbij het Rodastadion scheen al weer de zon. Dit was mijn trainingsrondje van 45 km. Ik was blij dat ik thuis was.
(geplaatst op 29-8-2011 door Willy Janssen)

Wielerbenen
Over de rit door de Hoge Venen (de mooiste rit die we in het programma hebben!) is niet veel te vertellen. Ware het niet dat Pascal Paulissen een complete offday had. Na zijn goede optreden in Luik-Bastenaken-Luik lukt het dit keer niet. Al na 40 km was de jus uit de benen. En over die benen gaat de rest van het verhaal. Want hij kreeg van Paul Knoben het advies om de haren van zijn benen te scheren. Dat zou zeker 3 km per uur schelen. Niet alleen vanwege de aerodynamica, maar vooral vanwege de goesting, die je daardoor krijgt. Het ziet er namelijk gelikt uit en een prettige bijkomstigheid is dat 'gladde' mannen momenteel 'in' zijn bij de vrouwtjes. Vanwege zijn aanstaande vakantie naar de Turkse stranden heeft Pascal dit waardevolle advies opgevolgd en zonder bloedvergieten de tabak van zijn beentjes gehaald. En jawel, 'zijn' Angelique was meteen in haar nopjes. En het zal ook de bruintint van zijn benen ten goede komen. Op naar Turkije!
(geplaatst op 9-8-2011)

Bolletjestrui (2)
Afgelopen week hebben we melding gemaakt van de toffe prestatie van Tiny Scheijen. Hier een verslag van haar fietsvakantie in Frankrijk.
Op 3 juli hebben Ger en ik de spieren opgewarmd en hebben we Col de la Madelaine bedwongen. Het viel reuze mee, was ook maar 445 meter hoog. Twee dagen later hebben we Georges du Nesque gefietst. Een mooie tocht, 26 km omhoog (en deze later ook weer terug) en vele mooie panorama's. En op 9 juli wilde ik het toch gaan proberen om de Mont Ventoux op te fietsen. Wel vanuit Sault. Tot aan Chalet Reynard ging het heel goed, even een cola drinken en toen begonnen met het grote werk. Het was even afzien maar als je merkt dat het gaat en als de top dichterbij komt krijg je de kriebels. Af en toe nog iets langzamer om het hart te kalmeren, maar het ging. Ger stond al boven met de fotocamera maar ik wilde perse over de streep en ik haalde het ook. Bijzonder moment dat IK het heb gehaald en dat IK met mijn fiets op de top van de Mont Ventoux sta. Na een tijdje de berg weer af en nog even een foto maken bij het monument van Tom Simpson, ook een speciaal moment. Twee dagen later maakten wij een tocht van 74 km bij 35 graden Celcius. Ik was helemaal op, maar ben toch thuis gekomen. In totaal heb ik 267 km gefietst en een mooie vakantie gehad, ook veel gelezen en uitgerust. Nu zitten we weer met de winterkleren in ons mooie dorpje Bocholtz...
(geplaatst op 19-7-2011 door Tiny Scheijen)

Gebroken
Vandaag de dag is carbon het materiaal waarop de meeste wielrenners rijden. Carbon is een sterk materiaal waarmee men zeer lichte en strakke fietsen kan fabriceren. Het is ook bekend dat carbon de eigenschap heeft dat het breekt op moment dat er een verkeerde frictie ontstaat. Deze week kwam de Pinarello van Paul Knoben helaas aan zijn einde. De breuk in het frame is onherstelbaar. We mogen stellen dat beide 'gebroken' zijn door dit voorval.
(geplaatst op 15-7-2011)

Bolletjestrui
Ons D-lid Tiny Scheijen is momenteel op vakantie in Frankrijk. En vanzelfsprekend gaat de fiets dan mee. Tiny heeft zich bijzonder goed voorbereid op deze vakantie en veel getraind van te voren want haar doel was om de beruchte Mont Ventoux op te fietsen. Via sms hebben we vernomen dat dit op 9 juli gelukt is! De dag hierna was ze jarig, dus ze heeft zich een mooie prestatie cadeau gedaan. Voor de insiders: ze is de beklimming van de Ventoux begonnen vanuit Sault. De laatste 6 km waren erg zwaar met een stijgingspercentage van 8 tot 10%. Niet alleen de teamgenoten van de D-ploeg vinden dit een klasse-prestatie, ook bij de heren dwingt dit respect af! Voor de dames heeft ze zeker de bolletjestrui gewonnen. De huldiging is bij thuiskomt in Bocholtz. Wie biedt zich aan als rondemister?
(geplaatst op 15-7-2011 door Maria Ritterbex)

Willy op scherp
Willy Janssen eiste de hoofdrol op in de zondagsrit. Hij had zich voorgenomen om erin te vliegen. In een sms-rondje op zaterdagavond had hij met Pascal Paulissen en Paul Knoben al 'maten' gevonden om het hele spul naar huis te fietsen. Die twee zouden meedoen. Het spul naar huis fietsen lukte niet echt want buiten de genoemde renners was er verder niemand aan de start aanwezig. Geen probleem voor Willy. Hij stond al op scherp toen hij in Bocholtz verscheen. Volledig opgedraaid, klaar om er meteen de zweep op te leggen. De 2 bananen die hij bij zich had zaten als revolvers in zijn achterzak. De route was vlak dus bijzonder geschikt voor Willy die de anderen wel even fietsen zou leren. Tot de Wittemer Allee kon hij zich nog redelijk rustig te houden. Toen schoot hij in gestrekte draf voorbij en kwam de snelheid niet meer onder de 40. De opmerking "is de finale al begonnen?" (nog 75 km was er te rijden) of "ligt de eindstreep daarginds?" hoorde hij niet eens. In volle concentratie joeg hij het tempo nog meer de hoogte in. De bebouwde kom van Valkenburg kwam als een verlossing voor de anderen. Willy moest afremmen. Nog 70 km te gaan...
(geplaatst op 11-7-2011)

Hesje aan...
Een noordelijke wind kan op een zomerdag behoorlijk koud zijn. Dat merkten de renners Renato Lombardini, Pascal Paulissen, Rob Vluggen en Paul Knoben tijdens de zondagsrit. Die voerde over berg en dal, diep de Eifel in (keerpunt Nideggen) en op 500 meter hoogte was de weerssituatie niet bepaald prettig. De keuze van alle renners om een hesje aan te doen was dus een slimme. Pascal overtrof dit zelfs en had ook nog voor dichte handschoenen gekozen! De pauzeplaats bleek een aangename onderbreking van de rit. Dit leidde wel tot problemen omdat we ongemerkt aan de Stammtisch hadden plaatsgenomen. Dit kon eigenlijk niet maar de Einheimischen waren zo beleefd om dit oogluikend toe te staan. Maar we hadden onze kont nog niet gelicht of de plaatsen aan de tafel werden in beslag genomen. Dit leidde nog even tot een discussie over ... het kaartspel Skaat (voor de liefhebbers: http://nl.wikipedia.org/wiki/Skaat). Maar Renato kon feilloos alle aanvallen pareren. Onder de klanken van duitse Schlagers werd Aken weer bereikt. De zon kwam tevoorschijn en de temperatuur schoot omhoog. Hesje uit? Vergeet het maar...
(geplaatst op 5-7-2011)

Behelpen
Nog niet iedereen is overtuigd van het nut van een navigatiesysteem. Op de auto accoord, maar op de fiets? Sinds kort wordt er bij TC83 gebruik gemaakt van een 'Garmin'. Het nietige apparaatje blijkt handig in gebieden waarin we niet zoveel fietsen. In La Namuroise van afgelopen zaterdag bijvoorbeeld. Deze rit is uitgezet door iemand van de streek en voert doorprachtige gebieden van de Ardennen rondom Namen, over vele autoluwe en kleine weggetjes. Onmogelijk dus om met behulp van uitsluitend een kaart te fietsen. De 'Garmin' echter voerde ons vlekkeloos door dit gebied totdat ... de accu leeg was. Gelukkig was er ook een kaart meegenomen en met wat frans gebrabbel en 15 km meer op de teller hebben de renners de auto kunnen terugvinden. Maar het was toch weer behelpen...
(geplaatst op 26-6-2011)

Mijn kleine reus
Zaterdag 25 juni 2011, een dag waar we lang naar hadden uitgekeken. Onze Kevin van 7,5 en ik zouden samen Limburgs Mooiste rijden op de mountainbike: de familietocht Fiets Je Fit. De dag begon met regen en nog eens regen, maar rond 10 uur was op de buienradar te zien dat het spoedig gedaan was met die vervelende spelbreker. Opgewekt vertrokken we om 11.15 uur vanaf Avantis. Het asfalt werd regelmatig afgewisseld door drassige veldwegen met modderpoelen. Na enige tijd kwam de vraag op de borden: rechtsaf voor de 20km of linksaf voor de 40 en 60km...Kevin mocht beslissen. Het werd dus linksaf. De route voerde door bossen en langs velden tot we in Wuerselen kwamen. Onze eerste pauze met eten en drinken. Niet veel verder de volgende vraag: wordt het de 40km of de 60km. Zoonlief was blijkbaar flink op dreef en toonde geen spoor van vermoeidheid of verveling. De keuze was dus duidelijk....op naar de 60km. Nadat we bij Merzbrueck een vliegtuigje vlak over onze hoofden hadden laten opstijgen, werd het langzaamaan steeds rustiger op onze weg: de mensen waarmee we in het begin waren gestart bleken afwezig op het vervolg van onze reis. Geen massale gezelligheid meer, maar twee eenzame mountainbikers op onbekend terrein. Kort daarna werden we bijgehaald door een groepje volwassenen. Bij de Blausteinsee boven Eschweiler was de volgende stop: frietje met en een drankje van de zaak. Het vervolg van onze wereldreis ging verder richting Alsdorf en Herzogenrath. Over nog steeds onbekende bospaden en wegen werden de kilometers wel iets vermoeiender, maar de pret zat er nog steeds in. Op weg van Uersfeld naar Vetschau hoorden we ineens zachtjes flarden uit de luidsprekers vanaf het Avantisterrein. We konden de stal echter nog steeds niet ruiken. Ik gaf mijn kleine reus nog maar eens een flinke opkikker: " We gaan het gewoon doen, hé, wij met zijn tweetjes !!" De laatste kilometers waren aangebroken. Als toetje wilde Kevin nog even door de flinke poelen op de veldwegen rijden. Lekker spetteren. Het geluid van de luidsprekers werd steeds harder en eindelijk waren we er dan: zeer voldaan kwamen we om 19.30 uur over de finish. Onze 8 uur lange tocht werd besloten met nog maar een patatje-met en een ijsje. Na nog een uurtje van de gezellige sfeer te hebben genoten gingen we, uiteraard met speldjes, huiswaarts, de laatste 5 kilometers. We hadden een reuze dag achter de rug, ik en mijn kleine reus.
(geplaatst op 26-6-2011 door Ed Smaling)

De dag van Limburgs Mooiste
Limburgs Mooiste dag is al jaren een dag waarop veel renners van TC83 actief zijn. Toch is de focus van onze renners niet alleen op Limburg gericht. Op 3 fronten waren onze renners afgelopen zaterdag zelfs bezig. Allereerst natuurlijk in Limburgs Mooiste, waar de A-renners Tom Rhoen en Pierre Bindels actief waren. Zij 'genoten' van een natte vooravond met Rowwen Heze en zetten het natte genieten voort tijdens het fietsen. De B-ploeg was vertegenwoordigd door Ed Smaling die met zijn zoon de familierit reed. Ook de dames Tiny Scheyen en Jeannette Kleikers verschenen aan de start van de blauwe lus. Dit keer werd de route gelukkig zonder ongelukken gereden al overkwam pech onze renners wel. In de slotfase reden Tiny en Pierre nog lek. Dat Tiny bijzonder goed getraind is in het banden verwisselen heeft ze volop kunnen bewijzen. Niet alleen haar eigen band moest verwisseld worden, ook de band van een fietser 'uit het hoge noorden'. Deze jongeman had wel veel geld op zak maar geen reservemateriaal. Tiny heeft zich dus prima 'verkocht'.
Andere renners waren internationaler georienteerd. Renato Lombardini bijvoorbeeld verscheen aan de start van een tourtocht in Noord Holland. Ook hier veel regen, veel wind en veel van die echte stoempers aan de start. Het vlakke parkoers maakte veel goed want daarop voelt Renato zich bijzonder goed thuis. Pascal Paulissen, Henk Jongen en Paul Knoben trokken naar de mooie Ardennen nabij Namen. Zij reden daar een alternatieve clubrit. Ook hier regen maar na de helft van de tocht was het droog. Het gebied was geweldig mooi, niet zo'n steile hellingen, behoorlijk bosrijk, licht glooiende en kronkelige wegen, mooie kastelen en ... de Citadel van Namen. Dit fort, hooggelegen boven Namen, moest tijdens de route worden beklommen. Een mooie kasseienweg kronkelde spectaculair naar boven. Een mooie blik op Namen was de beloning.
(geplaatst op 26-6-2011)

Acrobatiek op hoogte
De redactie kwam een filmpje tegen waarbij een renner de Stelvio afdaalt ... met de handen los van het stuur. Acrobatiek op hoogte dus. De beelden zijn vooral bedoeld voor alle renners die met de handen aan het stuur en de billen tegen elkaar geknepen afdalen. Kijk en huiver:
(geplaatst op 20-6-2011)

Echte kerels en ... echte vrouwen
De rit door de Voerstreek zou er eentje worden die onder slechte weersomstandigheden gereden zou worden. Dat was zaterdagavond al duidelijk. Veel wind en regen stond er op het programma. De wind was er inderdaad, de regen minder dan verwacht en de renners lieten het afweten. Slechts drie echte kerels (Rob Vluggen, Renato Lombardini en Pascal Paulissen) trotseerden de elementen. Het parkoers werd verlegd omdat de mannen niet over de juiste route-informatie beschikten. Helaas kwamen de renners heel wat pech tegen. Rob reed weer eens een spaak in zijn achterwiel aan gort waarna verder rijden onmogelijk bleek. Vrouwlief Marielle moest worden opgeroepen om de pechvogel op te halen. Even daarna was het Renato die lek reed. Vanwege het volledig afgesleten profiel was de band dermate kapot dat ook hier verder rijden onmogelijk was. En ook nu stond het thuisfront paraat en kwam vrouwtje Anja opdraven om haar lief op te pikken. Restte Pascal niets anders dan de rit in zijn eentje voort te zetten.

Nawoord: nog veel onduidelijkheid over de afloop blijft bestaan. Bijvoorbeeld over de vraag of de vrouwen de renners wel hebben gevonden (de topografische kennis van vrouwen is nu eenmaal iets minder dan van de gemiddelde man), of hoe het humeur van de betreffende vrouwen was toen ze in de zondagse beslommeringen werden gestoord. En de belangrijkste vraag is toch wel of Pascal wel thuis is gekomen want zijn terreinkennis is nog minder dan die van de gemiddelde vrouw. We zullen het binnenkort weten...
(geplaatst op 20-6-2011)

Gezamenlijk fietsfeestje
Het gezamenlijke fietsfeestje van de club was het slotstuk van het voorseizoen. De damesploeg had een aantrekkelijk parkoers uitgestippeld en het zonnetje erbij maakte het nog vrolijker. Geklommen hoefde er nauwelijks te worden en al deze ingredienten zorgden ervoor dat de belangstelling voor deze happening groot was. De renners kwamen uit alle hoeken en gaten tevoorschijn en hadden er zin in. Na een intensief voorseizoen was een rit zonder verzuring van de spieren zeer welkom. Een van de A-renners zat zelfs 1,5 uur van tevoren al op de fiets om vooral niet te laat komen! Het was een vrolijke boel, zowel op de fiets als op het terras. Daar kon een lekke band en het bakkeleien met verkeersregelaars niets aan veranderen...
(geplaatst op 7-6-2011)

Theo Rutten's invloed
Het hemelsklimweekend kon dit jaar zijn naam niet handhaven, nu de Waalse Pijl op zaterdag was geannuleerd en op zondag de gezamenlijke rit plaatsvond. Dus werd er op woensdag en donderdag gekoerst. De A-ploeg was voor deze gelegenheden mooi in twee groepjes verdeeld. Op de als voorspel bedoelde woensdagavondrit vlogen de vonken er van af en werd de rit in een zeer hoog tempo afgewerkt, ondanks verscheidene heuveltjes. Een gemiddelde van 30 km/uur werd geklokt.
Enkele uurtjes later was een andere groep A-renners present op de hemelvaartsrit. Dit keer was de animo minder groot om diep in de beugel te gaan. De rit werd zelfs ingekort en er werd langdurig genoten van de zit op het terras! Opmerkelijk was de aanwezigheid van ons 'hollands' lid Theo Rutten. Hij was namelijk bij beide ritten van de partij. Eerlijk is eerlijk, met zijn aanwezigheid drukt Theo altijd een stempel op de koers. De vraag is nu welke invloed Theo heeft gehad op het rijden van de renners? Was hij de gangmaker, de afstopper of zelfs ... de rooie lap?
(geplaatst op 7-6-2011)

Van hel naar hemel
De drive om naar de Jean Nelissen Classic te gaan is niet het fietsen in het buitenland, niet de afstand van 135 km, niet een reden om thuis weg te zijn, maar wel om ... pizza te eten in een speciaalzaak in Vianden. Daar, aan de dis in het voor TC83 vertrouwde restaurant, komen de verhalen los over alles wat we die dag hebben meegemaakt en nog veel meer. De dag (zaterdag 28 mei) was zonder pech of ongelukken verlopen en iedereen was daar heel blij mee. De renners, Pascal Paulissen, Henk Jongen, Rob Vluggen en Paul Knoben, hadden zich tot in de puntjes voorbereid. Een masseuse en een topmecanicien werden hiervoor nog ingezet op de dag voor de tocht. De renners waren bekend met het parkoers. Voor de meesten was dit al de derde deelname. Alle hobbels waren bekend maar daarom niet minder moeilijk. Liefst 14 hellingen moesten worden bedwongen met een lengte varierend van 1200 meter tot bijna 8 km! Het weer was best, overwegend zonnig maar helaas veel wind, die je vooral in de afdalingen tot opletten dwong. Klapstuk van de tocht was natuurlijk de Muur van Vianden, na 130 km koers. Na zo'n lange, zware tocht waarbij de ene een flinke inzinking had, de ander langzaam de kracht uit zijn beentjes voelde vloeien en een derde het gekkenwerk vond, werd volop getwijfeld of deze Muur wel 'genomen' moest worden. Uiteindelijk, na veel wikken en wegen, werd de knoop doorgehakt en draaiden 4 renners gezamenlijk deze verschrikkelijke helling op. Het werd een hel, want deze berg is zo vreselijk steil waarbij het voorwiel steeds wil loskomen van het wegdek. De pijn in de benen is ondraaglijk. Complimenten van renners die lopend bovenkomen dringen niet tot je door. Heb je het eerste stuk van 23% gehad dan volgt even een stukje van 'maar' 18% en daarna komt het sluitstuk van nog eens ruim boven de 20%. Als je dit nog redt dan mag je je een klepper noemen. Hier vielen dan ook de klappen bij onze ploeg. Na dit laatste steile stuk volgt dan een licht stijgend gedeelte met als enige moeilijkheid de sterke tegenwind. Maar na de hel van de Muur voelt dit als de hemel. Nu alleen nog afdalen naar de pizza...
(geplaatst op 29-5-2011)

Missie naar Kevelaer
Zaterdag 21 mei gingen 8 dappere renners op weg voor een speciale missie. 8 bikkels, waaronder 3 TC83 renners: Henk, Hans en Pierre. Doel: in Kevelaer kaarsen aansteken om zodoende de aarde te redden. Had een Amerikaanse evangelist niet voorspeld dat die dag de aarde om 18.00 uur zou vergaan? De missie is geslaagd want jullie lezen dit nu!!! Het was een prachtige rit tijdens een zonovergoten dag. Alles verliep voorspoedig. Geen lekkenbanden, geen krampen, alleen een heel tablet met koude cola in de nek van een van de renners, verder niets. De schnitzels in "der Goldene Schwan" gingen er in als zoete koek en voor volgend jaar is alweer een tafel besteld in de Biergarten. Apropos Biergarten: Henk en Pierre hebben zich daar tegoed gedaan een een stevig Weizenbier. Mocht de missie niet slagen en de aarde echt vergaan dan hadden ze tenminste nog wat van dat kostelijk vocht gehad. Proost!
(geplaatst op 27-5-2011 door Pierre Bindels)

Grenslandklassieker
Volgens Buienradar.nl zou het bij slechts 2 fikse regenbuien blijven. Daarom togen wij (Hein, Helmut & Ed) richting Geleen om de jaarlijkse Grenslandklassieker te rijden. We hadden ons ingeschreven voor de 100 km. Bij aankomst was het droog en dus starten we opgewekt aan het nog onbekende parcours. Van Geleen via Schinnen richting Valkenburg waar we al het eerste pijltje misten. Dachten we de Sibbergrubbe op te moeten, bleek dat we eerder rechtsaf hadden moeten gaan. De eerste uitdaging was dus de Cauberg, maar deze werd met gemak bedwongen. Verder via Broekhem naar Margraten, Bruisterbosch, Banholt en Noorbeek, waar we ons op een cappucino trakteerden. Goed getimed overigens, want de parasols op het gezellige terras hielden ons droog toen er weer een fikse regenbui viel.
We vervolgden onze tocht via Ulvend naar Slenaken om als warming-up de Loorberg te beklimmen, want daarna stond de Camerig op het programma, met als Zugabe bovenaan rechtsaf om via een lange vervolgklim in het Vijlenerbos te kunnen schuilen voor de volgende regenbui. Na de afdaling naar Vaalsbroek ging het richting Drielandenpunt, waar de volgende stortbui ons verwelkomde, vanwaar we via het Vaalserkwartier ons een weg baanden naar de Schlangenweg, waar we, boven aangekomen alweer moesten schuilen voor de regen en de harde wind. Na een bandenwissel van Ed in Bocholtz werden we op het station van Simpelveld getrakteerd op Limburgse vlaai. Toen verder naar Vrouwenheide, daar bij die molen, en via Ubachsberg, Heerlen (alwaar Ed weer lek reed) en Weustenrade (3e lek) naar Wijnandsrade. De laatste kilometers gingen over Hunnecum en Spaubeek terug naar Geleen. De kilometerteller stopte op 112,7 en gaf een gemiddelde aan van 23,8 per uur, voor ons als Men-In-B geenszins een slecht resultaat gezien de vele lange beklimmingen, de wind en de regen. Al met al was het een topdag geworden.
Overigens....de B-groep overweegt een ledenstop in te stellen, gezien de overgrote belangstelling op de ritten. A-rijders die overwegen om zich aan te melden, graag een klapstoeltje meenemen, niet alle terrassen hebben genoeg zitplaatsen!
(geplaatst op 27-5-2011 door Ed Smaling)

Garmin
Voor het eerst in de historie van de wielerclub werd de route van zondag niet via de geplastificeerde routebeschrijvingen gefietst maar met behulp van een Garmin navigatiesysteem. Bij wijze van proef, want dit apparaatje moet er in de toekomst voor zorgen dat onze renners niet verdwalen in de onherbergzame Ardennen. De 5 A-renners die van start gingen legden hun lot dus volledig in handen van een lijntje met een pijltje. Maar alles ging goed en alleen wanneer zich 2 wegen vlak naast elkaar bevonden werd het even moeilijk. Dan moest er een keuze worden gemaakt en, zo vlak voor Itteren, werd dit ook gedaan. Alleen, bij het uitkomen van een bocht even verder, werden we perfect ... het water ingeloodst ...
(geplaatst op 23-5-2011)

Lek, lek, lek
Vorige week zondag reed een deel van de B-ploeg de tourtocht "Grenslandklassieker" vanuit Geleen. Het was af en toe slecht weer maar dit kon de B-rijders niet deren. Het gevaar voor lekke banden wordt hiermee wel groter en de groep telde er in totaal 3! Uitgerekend Ed Smaling trof deze pech 3 keer. Nu weten we dat Ed helemaal geen kaas heeft gegeten van het verwisselen van wiel en band. Omdat zijn kornuiten dit wisten hebben ze hem geholpen door ... niets te doen! Ed heeft zijn 3 lekke banden zelf moeten verhelpen met zijn kameraden op eerbiedige afstand, maar wel met deskundige adviezen. De winst van deze actie was toch wel dat Ed meteen een mecaniciën in de dop is geworden. Iemand voor in de zaak van John Willemsen?
(geplaatst op 23-5-2011)

Training op hoogte
De afgelopen (vakantie)week stond voornamelijk in het teken van trainen voor de zware tourtochten die eraan gaan komen. Zo gingen op dinsdag al enkele renners op hoogte trainen in de omgeving van Remouchamps en bij de afgelopen zondagsrit werd hier eenzelfde aantal hoogtemeters aan toegevoegd. De route ging over diverse hellingen in de Eifel en kwam uiteindelijk in Belgie op het hoogste punt van dat land uit. Zelfs de inheemse mensen in de Eifel vroegen ons of we het wel zeker wisten toen we met enige aarzeling aan de 8 km lange klim in Mülartshütte begonnen. Het was zonder meer de moeite waard om te trainen met langdurige pijn en druk op de spieren. De pauze bovenop de Botrange voelde voor de meeste renners dan ook als een verademing. Hierna ging het in doldrieste vaart richting Eupen waarbij de gemeten inspanning in de afdaling zelfs nog groter was dan tijdens de klim! Na 125 km kwam de ene renner nog vrij fris aan de finish en de ander als een dweil. Wel heeft iedereen wat meer zicht gekregen op de huidige vorm en weet dat hij wel of niet klaar is voor 'd'r Jean'...
(geplaatst op 10-5-2011)

Natuurschoon
De start van de langste TC83-rit naar het Dak van Belgie was reeds om 7.30 uur. Bocholtz was toen nog in diepe rust. Het weer was schitterend en de temperatuur was al zeer aangenaam. De situatie was bij uitstek geschikt om volop te genieten van het natuurschoon. Buiten Bocholtz stonden de fazanten ons op te wachten en even later rende een vos enige tijd voor het peloton uit. En met het zachte ochtendzonnetje werden de renners getracteerd op een mooi verlicht en kraakhelder panorama. De rest van de tocht ging door prachtige delen van de Eifel en de Hoge Venen. Volop natuurschoon dus. Het enige dat ontbrak was ... vrouwelijk schoon. Dat viel in deze onherbergzame gebieden niet te ontdekken...
(geplaatst op 10-5-2011)

Stoempers
Op 4 mei stond de Koninginnerit van de woensdagritten op het programma. Een rit op een uiterst heuvelachtig parcours, alleen bestemd voor de echte stoempers. Aan de start stonden dus Wiel Janssen, Pierre Bindels, Tom Rhoen en Renato Lombardini. De renners die thuis waren gebleven misten blijkbaar nog de topconditie om deze stoempers te kunnen bijhouden. Naar verluid hadden een aantal renners daags ervoor besloten om aan de conditie te werken zodat ook deze rijders binnenkort de overige ritten kunnen bijhouden. Zet hem op jongens en laat jullie niet kennen!
Met een zeer knap gemiddelde koersten de eerder genoemde renners over Limburgse en Belgische heuvels. Om klokslag 20.00 uur werd op het Drielandenpunt ook nog even letterlijk stilgestaan bij de Dodenherdenking. Na een mooie tocht werd besloten om niet de gemakkelijke thuisroute te nemen, maar ook de heuvel naar Orsbach te nemen. Tja, het zijn niet voor niets echte stoempers...
(geplaatst op 5-5-2011 door Renato Lombardini)

Over Maasplassen en topografie
Een van de favoriete ritten uit het programma is toch wel de "Noordelijke route". Niet voor de klimmers, wel voor de stoempers. Het gemiddelde van deze rit ligt altijd hoog (afgelopen zondag 27 km/uur) en je ziet de beukers naar de kop komen en de klimmers achteraan harken. Deze rit is lang, vandaar dat meerdere keren onderweg, langs de Maas, gestopt moet worden om te plassen. In wielerjargon heet dat "de pijp kloppen". De rit voert ook door mooie limburgse plaatsjes zoals Stevensweert, Ohe en Laak en Susteren. Een van onze leden vroeg zich hardop af: "zijn we nog in Nederland?"...
(geplaatst op 5-5-2011)

Paashaas
Nog een weekje, dan is het Pasen. En als voorbereiding op dit hoogkerkelijke feest is iedereen druk doende. Zo ook de paashaas. Die heeft zelfs zóveel te doen dat hij steken laat vallen. Uitkijken bij het oversteken wordt dus wel eens overgeslagen. Afgelopen zondag gebeurde het. Net voor de voorwielen van Renato Lombardini en Pascal Paulissen wist de haas de overkant te bereiken. Het scheelde niks! Beide renners reden onverstoorbaar door. Zij realiseerden zich pas 50 km verder dat zij veel geluk hadden. Ook wisten ze dat een heerlijke maaltijd letterlijk aan hun neus voorbij was gegaan. Jammer, maar eigenlijk was hij toch te mager...
(geplaatst op 18-4-2011)

Knallen
Op de rit naar Tongeren hadden zich diverse renners verheugd. Niet alleen om eens lekker door te knallen op de redelijk vlakke wegen maar ook om eens kilometers te maken. De rit telde 110 km en de renners uit de buitengebieden deden daar nog eens 20 bij. De snelheid lag hoog, vlak was het niet en er stond veel wind, die meestal in het nadeel blies. De Vlaamse wegen richting Tongeren waren geschikt om te knallen en zo werd het ook uitgevoerd. Als in een ploegentijdrit werd kilometerslang een tempo van tegen de 45 km/uur aangehouden. Toch vond Willy Janssen dit niet snel genoeg. Vanuit vierde positie demareerde hij met een snelheid van 46 km/uur. Dit leverde hem een voorsprong op van 7 meter en 23 centimeter, die hij enige tijd dapper verdedigde. Uiteraard werd hij weer ingelopen en daarna heeft niemand meer last van hem gehad.
In Sibbe konden onze renners nog een doorkomst van de Amstel Gold Race meepikken. De kleine coureurkes konden zich even vergapen aan de Grote Jongens.
(geplaatst op 18-4-2011)

Mysterie opgelost
Behalve de spaakbreuk van Rob Vluggen, overigens zonder verder erg, beleefde de A-ploeg een intervaldagje. Soms werd er serieus gekoerst, met name op de hellingen, en de rest van de tijd werd er vrij gezapig doorgereden, een koffieleverancier gezocht en een mysterie uit de doeken gedaan. Het mysterie betrof de 116 km per uur, die Willy Janssen vorige week bergaf op de klok zette. Willy had deze week serieus onderzoek gedaan naar de mankementen van zijn tacho en kwam tot de ontdekking dat zijn voorwiel 2 magneten telde! De snelheid werd zo dus verdubbeld. Mysterie dus opgelost en de teller van Willy doet het nu prima. Hij had natuurlijk ook steeds zijn snelheid en afstand door twee kunnen delen maar als je met de punt in het hol rijdt en de ogen kruiselings staan maak je te snel rekenfoutjes...
(geplaatst op 5-4-2011)

116 km per uur!
Soms gaat het snel in de A-groep. Bij tijd en wijle vliegt het tempo omhoog, zitten de kleppers voorop te beuken en de krabbers achteraan te kermen. Voor deze laatste groep is dan slim zijn het devies. Pierre Bindels en Renato Lombardini kozen bij Noorbeek een afsteker om de beklimming van het Mheerlindje te vermijden. Dat ze toen opeens vóór het peloton kwamen te zitten met alle gevolgen van dien hadden ze niet in de gaten. Er werd een zoektocht opgestart naar de 'vermiste' twee renners, maar even later werd de 'afsteek'-actie duidelijk.
Dat snel fietsen een overtreffende trap kent liet Willy Janssen zien na de afdaling van de Loorberg. In deze afzink haalde hij maar liefst een snelheid van 116 km per uur!! Nu moeten we er wel bij vertellen dat de tacho van Willy wat mankementen vertoont. Na enige waterschade is de informatie niet meer helemaal betrouwbaar. De A-ploeg rijdt een heel acceptabel gemiddelde tijdens een zondagsrit, maar ruim 50 km/uur volgens de meter van Willy, dat haalt zelfs Cancellara met moeite...
(geplaatst op 28-3-2011)

Bestuur
Nu onze club een nieuw bestuur heeft zou je verwachten dat iedereen blij en tevreden is. Niet dus. De B-ploeg liet zondag weten dat zij een tweede bestuur willen vormen. Het nieuwe bestuur vinden zij namelijk 'te licht' en om wat meer 'gewicht 'in de schaal' te leggen willen zij dus een tweede bestuur. Afgelopen zondag arriveerden ze pas laat in Bocholtz. Onderweg hebben ze waarschijnlijk enige tijd nodig gehad om hun gewicht op peil te houden...
(geplaatst op 21-3-2011)

Welkom terug
Zondag was zowel de A- als de B-ploeg met 7 mensen goed vertegenwoordigd. Voor het A-team stond voor het eerst een heuvelachtig ritje op het programma. De beuk vloog er al snel in en ook tussen de heuvels ging het soms op het scherpst van de snede. Opvallend was dat het aantal koprenners weer met eentje is uitgebreid: Pascal Paulissen is weer terug aan het front en daar zijn we heel blij mee. Sinds juni vorig jaar rijdt hij allerbelabberst. De afgelopen weken gaat het langzaam steeds beter en dit keer zat Pascal er bij de beklimmingen van voren bij. Dat belooft wat voor de komende ritten...
(geplaatst op 21-3-2011)

Uit de ouwe doos
Clubleden die de route niet kennen, daar heeft een ritcommissaris een broertje dood aan. Vrijwel alle routes staan momenteel op internet en zijn zelfs op straatniveau te bekijken. Dat renners de route niet kennen is overigens niet anders dan vroeger, dus wat dat betreft is de mens niet veranderd. In de 1e uitgave van 't Coureurke (mei 1988), het clubblad van "Wielervereniging Bocholtz", was het volgende te lezen:
Zaterdag 19 maart. Eerst even Jo Janssen feliciteren met z'n verjaardag, daarna gingen we op pad. Steenberg-Prickart alwaar de eerste mannen de weg niet wisten. Routeboekje natuurlijk weer niet gelezen!!! Via modderweg naar Waalbroek-Rode Put-Molsberg. Halt!!!, noodstop voor Huub Le Blanc, daarna ging het verder via Langveld-Zwarte weg naar de Locht. Twee man waren wederom de weg kwijt en reden via Drie Vogels. Bij de Locht de grens over naar Richterich .... Via de Schneeberg ging het naar Vaalserkwartier, de grens over, Vaals-Vaalsbroek-Holset. Ook hier wisten weer enkele mensen de weg niet en reden meteen naar Vijlen. De rest ging rechtsaf door Holset-Harles-Vijlen ... Via Nijswiller-Baneheide-Bocholtzerheide de Groene weg af, en voor de derde keer gingen weer twee man de verkeerde kant op. De rest reed vervolgens de normale route uit.
Jammer dat we niet gemerkt hadden dat Paul Bijnsbergen reeds op de Locht lek reed en niemand zijn gil gehoord heeft. Paul reed in z'n eentje terug naar Bocholtz. Einde verhaal.
Hierna volgde in 't Coureurke een vetgedrukte oproep aan de leden om in vervolg de route van tevoren te bekijken om deze toestanden niet meer te laten gebeuren. Bovendien had het destijds gemaakte tourboekje 8 dagen werk gekost ...
(geplaatst op 14-3-2011)

Vallen en opstaan
Op zondag 13 maart verschenen 6 A-renners, Paul Knoben, Rob Vluggen, Henk Jongen, Willy Janssen, Tom Rhoen en Pascal Paulissen aan de start voor een duurtrainingsrit van 74 km. Het vertrek verliep vlekkeloos tot bij de overgang Kohlscheid/Bleyerheide/Hamstraat. Hier waren we de weg even bijster. Nadat we een stukje Parijs-Roubaix hadden gefietst verscheen er in de verte van deze weilanden een steile klim die wij wel zouden bedwingen. Het wegdek van deze steile klim was vooral voorzien van kleine kiezelsteentjes. Paul op kop, Rob in zijn wiel, Henk in derde positie, Pascal, Tom en Willy volgden op een kleine achterstand op dit sterke trio. Plotsklaps volgde een scherpe haarspeldbocht naar links, Pascal kreeg de bocht niet gehaald, kwam in de berm terecht waar een boomstam lag van minstens 2 meter, met als gevolg een valpartij. Pascal over de kop, Tom met een drie dubbele salto over Pascal heen en daar lagen twee mannen van TC 83 Bocholtz op de grond. Willy was alert en kon op tijd in zijn remmen knijpen. Zoals een echte knecht heeft Willy ons weer in het zadel geholpen en geluk bij ongeluk geen letsel aan de ledematen en geen mankementen aan de fietsen. Gezamenlijk hebben wij de route een vervolg gegeven en zijn richting Brunssum/Abdissenbosch geknald. Hier was de snelheid sensationeel hoog, kop over kop, perfect samenspel totdat onze sluipmoordenaar Willy als een raket genadeloos ervandoor ging met een snelheid waar menige professional jaloers op zou zijn. Nadat wij bijgekomen waren van deze ware veldslag die Willy had aangericht hebben wij de weg vervolgd richting Haanrade. Daar aangekomen hebben we de klim Beerenbosweg gefietst. Paul en Rob lieten op deze klim maar weer eens zien, waarom zij tot kopmannen zijn gebombardeerd, meedogenloos hebben zij hier toegeslagen, wij vieren hadden het nakijken. Na deze inspanningen was het koffie/theetijd, wij zijn op de markt in Kerkrade beland. Op het eerste adres waar wij wilden pauzeren waren wij niet welkom, althans onze fietsen niet. De naam van dit café zal ik maar niet noemen. Hierop zijn we naar een concurrent gegaan, waar wij als helden werden ontvangen.
(geplaatst op 14-3-2011 door Pascal Paulissen)

Carnaval of fietsen?
Is het nu fietsen tijdens de carnavalsdagen of is het carnaval vieren tussen de fietstochten? in ieder geval profiteerden Willy Janssen en Henk jongen optimaal van de afgelopen dagen. Zondag en dinsdag werd er gefietst en de maandag werd besteed aan de Carnaval. Beide stortten zich in het carnavalsgedruis in Bocholtz en ze hadden er zichtbaar plezier in. Wij laten in het midden hoe ze de dinsdagmorgen op de fiets zaten...
(geplaatst op 9-3-2011)

Carnavalszondag
In de historie van onze wielerclub is het nog nooit voorgekomen dat we op carnavalszondag hebben gefietst. Dat wist ons oudste lid, Willy Jansen, te vertellen toen 5 A-renners en helaas maar 1 B-renner aan de start stonden. Onder het motto "2 aan 2 fietsen" werd deze rit als een perfecte duurtraining verreden. Tegen het einde van de rit kwam pientere Willy tot de ontdekking dat 2 aan 2 fietsen met 5 renners helemaal niet mogelijk is, dus demareerde hij prompt om het probleem op te lossen. De openingsrit van dit seizoen is weer achter de rug, de winterperiode laten we nu achter ons en we maken ons op voor een mooi wielerseizoen. Met heel veel zon, net als afgelopen zondag.
(geplaatst op 7-3-2011)

Winter
Afgelopen zondag was het weer eens steenkoud. Zeven rijders durfden op de fiets te stappen om kilometers te maken tijdens de eerste, weliswaar officieuze, start van het seizoen. Het tempo werd bewust aan de lage kant gehouden om geen bevriezingsverschijnselen op te lopen. Tenen en vingers moest je na afloop natellen, omdat je het gevoel had dat je er geen meer had. Je begrijpt niet dat sommigen, waaronder onze voorzitter Wil Kleikers en diens vrouw Jeannette, de winter zelfs gaan opzoeken en hiervoor veel geld betalen...
(geplaatst op 22-2-2011)

Pijnlijk weekend
Op alle fronten werd er dit weekend volop sport bedreven, met alle gevolgen van dien. Rob Vluggen belandde zaterdag al in het ziekenhuis met een zwaar gekneusde knie. Hij is wel even uit de running. Zonder Rob ging zondag zowel een ploegje op de weg van start als in het veld. Het was echter zo vreselijk koud dat het leuke er vanuit de start snel vanaf was. Bij het mountainbiken wisselde Snowworld en Thialf zich regelmatig af. In het gebied rond Epen en Mechelen zocht Renato Lombardini liefst 2 keer niet al te zacht de grond op. Met ook een gekneusde knie tot gevolg. De wegploeg deed het rustiger en zocht bijtijds een warm cafeetje op om bij te komen. Pierre Bindels had ook last van een koud ... pilsje. De redactie wist vrijdag een mail te onderscheppen waarin Pierre zijn trainingsschema voor de zondagmorgen bekend maakte. Met rek- en strekoefeningen beginnen klonk veelbelovend (waarschijnlijk bedoelde hij gewoon uitrekken), het spek en ei eten was verrassend al zou dat voor zo'n koude activiteit nog niet eens zo gek zijn. Maar vanaf 11 uur zou hij aan een uitdagende inspanning beginnen op de Herrenzietsung in Bocholtz: het hijsen van veel, veel bier.
Zoals jullie uit dit verhaal kunnen opmaken zullen vele clubgenoten na dit weekend hun wonden likken. Of zoals Pierre zei: "de ene heeft pijn in de benen en de andere in de knutsj". Sterkte allemaal.
(geplaatst op 30-1-2011)

Echte bikkels
Op dinsdagmorgen om 10.00 uur zijn "drie bikkels" van de tourclub 83 (Pascal Paulissen, Renato Lombardini en Henk Jongen) gestart aan een voor hen extreme duurtraining. En dat zo vroeg in het jaar. Toen Renato en ik al een beetje nat van de regen om 10.00 uur bij Pascal in Landgraaf aan kwamen, werd ons door Pascal medegedeeld dat het volgens de buienradar voor de rest van de dag droog zou blijven. Het was toen ook droog en vol goede moed en met veel plezier fietsten we richting Schinveld, maar reeds bij het restaurant met de grote M te Landgraaf reed ik lek (een goed begin?) en dat nog wel met Continental GP4000S bandjes. Van daar uit volgden verschillende demarages, steeds weer afwisselend, richting Koningsbosch. Het bleef droog en we fietsten toen verder richting Echt. Daar aangekomen kregen we honger en stapten we bij bakker Bart naar binnen voor een lekker broodje gezond (heerlijk). Met veel energie en een gezellige sfeer reden we richting Stevensweert, waar nog de borden stonden van de wegafzetting i.v.m. de overstroming van de Maas. Al fietsend en genietend van de gedeeltelijk overstroomde natuur met modderoverstroomde wegen, begon het te regenen. Afwisselend harder en dan weer wat zachter met af en toe een beetje hagel. Verder ging het richting Vissersweert, Roosteren, Born, Obbicht, Berg a/d Maas, Elsloo en Bunde met steeds weer de kreet van Renato: "jongens, denk aan het gemiddelde". De kou sloeg toe door al die nattigheid maar we fietsten in een goed tempo door en verlangden alle drie naar een lekkere warme douche met een lekkere kop thee/koffie. In Meerssen aangekomen vonden we een kroeg die open had. We vroegen ons wel af of ze ons binnen zouden laten, want we waren kletsnat. Nadat we ons gedeeltelijk van de kleren hadden ontdaan en deze op de verwarming hadden gelegd, volgde een lekkere kop thee/koffie. Daarna weer in de kleren en op de fiets richting Houthem/Valkenburg met daarna in Wijlre als toetje de Klapstraat (Zevenbunderd). Ondertussen bleef het maar regenen. Uiteindelijk moe, kletsnat en voldaan van de zware inspanning hebben we ons in Ubachsberg opgesplitst en is Pascal alleen verder richting Landgraaf gefietst. Ondanks het zeer slechte weer en de ontiegelijke zware inspanningen hebben we ontzettend genoten van deze zeer barre tocht, die voor ons zeer zeker als zeer extreem kan worden gezien. Bij aankomst in Bocholtz bleek dat we 105 km hadden gereden met toch nog een gemiddelde snelheid van 25 km/uur. Terugkijkend op deze dag, na een warme douche en een heerlijke warme maaltijd, geeft een goed gevoel.
(geplaatst op 20-1-2011 door Henk Jongen)

Lente-dag
Half januari is niet meteen een periode dat je denkt aan buiten fietsen. Zeker niet na de afgelopen winterse toestanden. 16 januari 2011 gaat echter de boeken is als een perfecte lente-dag. Een dag dat je persé naar buiten moet; met de fiets uiteraard. Dat deden diverse TC83-ers. Een groepje ging trainen op de weg en een ander groepje dook het bos en weiland in. Met een zonnetje die het landschap prachtig in de kleur zette werd er goed getraind. De meeste renners vonden de gereden kilometers zelfs te weinig. Het had nog wel verder gekund. Maar eigenlijk ook weer niet, want het is toch pas januari...!!
(geplaatst op 20-1-2011)

Kriebels
Begint het bij jullie niet te kriebelen? De temperatuur schiet omhoog, de sneeuw is weg, alleen die regen nog... Komt de winter terug of kunnen we nu al aan fietsen in de buitenlucht denken? Bij de A-ploeg zijn die kriebels zeker aanwezig. Het afspraken maken is reeds gestart. Uit goed ingelichte bronnen weten we zelfs dat er in het geniep over het komende seizoen wordt gesproken. Over het 'verkopen' van diensten of, nog erger, over het 'kopen' van het kampioenschap. Feit is in ieder geval dat diverse jongens hun best ervoor gaan doen. De ene zit te 'tacxen', de andere te spinnen, te rennen, of gewichten te hijsen. Iedereen wil gemotiveerd en met een gestoomlijnd lichaam vol spierkracht aan de start verschijnen. Eén punt houdt de coureurs nog wel bezig: rijden we op carnavalszondag?
(geplaatst op 12-1-2011)

Gelukkig Nieuwjaar!
Het bestuur van TC83 wenst alle leden en hun familie de beste wensen voor 2011. Een nieuw fietsseizoen zal over enkele weken beginnen. Geniet nog even van de rust maar vooral ook van het fietsen straks!
(geplaatst op 1-1-2011)