2011 | 2010 | 2009 | 2008 | 2007 | 2006

Speeltuin
Beginners
Mariariksja
And the winner is ...
Weekend Bleiaf
Bocholtz was here
Voorbereiding of terugkeer?
Luik-Bastenaken-Luik
Parade van reservefietsen
Botsing
Rijstepap of vrouw?
Op sleeptouw
Never ending story
Een muurtje te ver
Tiny
5 juni
Mallorca
Oplossend vermogen van dames
Conti GP4000s
Ongelooflijk
Waalse Pijl
In de rouw
Marktplaats
10 mei
Mensch, Mensch
Allemaal winst
Serieus
Fotoshoot
Snelle hap
Pinarello
Dom?
Slim
Vrouwen
Wasvoorschrift
Rondje Catsop
Kopman
Wie was het? (2)
Wie was het?
Rillen
Gekkenwerk
Excuses
Waterkoud
Terugblik
Vooruitblik
Nieuw jaar

Speeltuin
Onze "MTB-ploeg" was afgelopen zondag voor de tweede keer actief. Ook dat was weer een belevenis! Startpunt was dit keer Megaland in Landgraaf. Het parcours was voor iedereen een verrassing. Tenminste ... toen we het eindelijk hadden gevonden, want het startpunt was onduidelijk. Gelukkig kon ons een passerende mountainbiker op de route zetten. Toen begon het... Het terrein was zeer gevarieerd, heuvelachtig en met veel draaien en keren. Het was vreselijk technisch, voor wegrenners niet echt geschikt. Toch had iedereen er wel schik in. We waanden ons weer in de speeltuin. Later in de rit werd het grimmiger. Een pad door een bos, vol bochten, bevroren sporen en modderpoeltjes hield de gemoederen aardig bezig. Rob Vluggen, onze meest ervaren MTB-er, was een perfecte leider door dit 'oerwoud'. Tegen het einde van de rit dook ook de Wilhelminaberg nog op en werd het gigantisch steil. Achter elkaar fietsend begonnen we aan de beklimming. Het verliep voortvarend, totdat je meer en meer gevloek ging horen en opeens zelfs een oerkreet. Het werkte op de lachspieren wat het klimmen niet makkelijker maakte. De afdaling was al helemaal een ramp. Al glijdend en met vallen en opstaan bereikte iedereen de voet van de berg. Snel richting auto en aan de koffie...
(geplaatst op 1-12-2010)

Beginners
De harde jongens van de A-ploeg hadden enige tijd geleden het voornemen uitgesproken te gaan mountainbiken in de winter. Tot en met januari zouden de smalle racebandjes vervangen worden door de brede tractorbanden. Afgesproken was zondag 21 november met de eerste rit rond Voerendaal te beginnen. Een verslag.

Om 9.30 uur was iedereen present en startklaar bij het station van Voerendaal. De geplande rit was 35 km lang en voerde richting Nuth, Wijnandsrade, Schimmert en Hulsberg over een niet al te moeilijk parcours. Iedereen (Pascal Paulissen, Wiel Janssen, Ralph Schielen, Rob Vluggen en Paul Knoben) had er zin in en Rob had zelfs een drietal gangmakers meegenomen die het klappen van de zweep kenden. Waarschijnlijk om ons aan te sporen een goede prestatie neer te zetten. Enkelen, die nog nooit op een MTB in het veld hadden gefietst moesten toch wel even wennen. Het was hobbelig, in de klei trapte het zwaar, en je moest goed uitkijken dat je niet op je snufferd ging. Dat gebeurde Paul op een gegeven moment toch. Door onoplettendheid met een salto de berm in gedoken. Als een prof was hij enkele seconden later weer in zijn zadel en had een deel van de groep het niet eens meegekregen. 25 kilometer lang ging het goed, al was een klein, zeer steil stukje een ietwat grote hobbel voor menigeen. Wiel maakte hiervan dankbaar gebruik om van de fiets te stappen en ... te gaan plassen. Ter hoogte van Arensgenhout begon Pascal te vloeken: lek! De lucht in de voorband was zo goed als verdwenen. Toen bleek hoe de professionele A-groep van TC83 zich op deze MTB-activiteit had voorbereid. Van de 5 renners hadden er maar 2 een reserveband meegenomen! Omdat de binnenbanden dus kostbaar waren wilde we ze niet meteen opofferen. Dus werd er lucht in de lekke band geblazen. Enkele kilometers verder ging het niet langer. Bij een kapelletje van de Heilige Maria (die ons ook niet kon helpen) hadden we het plan de lekke band te plakken. Totdat we erachter kwamen dat we alles bij ons hadden behalve ... plaksel. Paul besloot zijn reserveband af te staan en na een behoorlijke afkoelingsperiode konden we de weg voortzetten. Vijf kilometer later krijste en vloekte Pascal wederom "lek". Zijn achterband had het begeven. Hierbij was de oplossing wat moeilijker want om het wiel uit het frame te halen had je een steeksleutel nodig. En die had niemand van ons meegenomen... Rob zou bij de vriend van zijn dochter (gemakshalve "schoonzoon" genoemd) een voetpomp regelen. Die woonde 100 meter verderop (over geluk gesproken). Ondertussen ontstond er enige commotie over de waanzinnig slechte voorbereiding voor een dergelijke tocht. De banden van Pascal waren zo kaal als een biljartbal. Totaal niet geschikt om door kuilen en over boomstronken en stenen mee te fietsen. Met de voetpomp werd de band flink vol gepompt. En tot verbazing van alle aanwezigen nam Pascal de voetpomp mee! Slim was dat zeker, maar het zag niet uit. Een mountainbiker die met een voetpomp door de velden rijdt. Nog nooit vertoont, alleen bij onze club. We hebben de pomp niet meer nodig gehad en de schoonzoon van Rob zal hem inmiddels weer terughebben. Pascal heeft beterschap beloofd en de anderen in gedachte ook. Nu Renato nog, die een dag voor de rit alle fietszaken in Limburg en Aken afging voor een nieuwe MTB. Hij slaagde om 5 minuten voor 5, maar kwam er 's avond achter dat de wielen krom waren..... Alle begin is moeilijk zullen we maar zeggen.
(geplaatst op 24-11-2010 door Paul Knoben)

Mariariksja
Fietsen kun je niet alleen in de Limburgse heuvels maar ook in Thailand! Waarbij je de keus hebt uit een riksja of een gewone fiets. Maar in de riksja heb ik me laten vervoeren. In het donker door de stad met kerstverlichting op de fiets, het kan allemaal. Onderweg nog een stop bij een eetkraampje, waar je dan eiwitrijkvoedsel in de vorm van bamboe of zijderups of kevertjes kunt eten. Het is superleuk om te fietsen tussen de rijstvelden en tempels. Het verhuurbedrijf was opgezet door Nederlanders, hoe kan het ook anders, en je had de keus uit mountainbike GIANT of TREK fietsen. Temperatuur ook niet mis, 35 graden en hoge luchtvochtigheid. Kortom, zeer de moeite waard...
(geplaatst op 29-10-2010 door Maria Ritterbex)

And the winner is ...
Over een vooruitziende blik gesproken (zie verhaal van 1 januari) ... Pierre Bindels verzekerde zich zondag van het kampioenschap in de A-groep. Pascal Paulissen, die Pierre theoretisch nog kon verdringen van de eerste plaats, kwam bij deze zondagsrit niet opdagen. Pierre is nu onbereikbaar. Zijn hele seizoen stond in het teken van kilometers vreten. Tactisch heeft Pierre het goed aangepakt maar ook moest hij zich de nodige opofferingen getroosten. En dan de vele lekke banden; die brachten hem niet van de wap. Pierre heeft al aangegeven dat alles wat hij 'gemist' heeft, in het komend jaar ruimschoots gaat compenseren. Aan de top komen lukt nog wel, maar om aan de top te blijven lijkt wat moeilijker. De afgelopen zondagsrit werd overigens maar door 3 renners gefietst. Henk Jongen, Paul Knoben en Pierre waren degenen die volop profiteerden van het korte-broeken-weer. De vlakke route werd met een gemiddelde snelheid van 30 km per uur 'afgeraffeld'. Hoezo vermoeid na een lang en zwaar seizoen? Of aftrainen? Vergeet het maar!
(geplaatst op 7-10-2010)

Weekend Bleiaf
Deelnemers aan het fietsweekend (dit keer in Bleialf) geven unaniem aan dat het een zwaar weekend was. Niet alleen het parcours en het aantal kilometers, maar vooral de avonden wogen zwaar. Om mee te kunnen met de besten, moest je behoorlijk aan het bier, de Apfelkorn en de Jagermeister. De renner, die vervolgens het beste de camera stil kon houden, mocht filmpjes maken voor het thuisfront en het nageslacht. Twee dagen fietsen met een grote groep (ca. 25 renners van TC83 en Sabic waren samen onderweg) vergt niet alleen de nodige inspanning, ook wordt de oplettendheid van iedereen aardig op de proef gesteld. Helaas ging dit af en toe mis, dus soms was het peloton er eentje kwijt. Hoe kun je dan iemand in de uitgestrekte Eifel terugvinden? Heel simpel; door Sabic in Geleen te bellen om het telefoonnummer van de verloren persoon te achterhalen en vervolgens met hem contact te leggen. Zo konden alle 'verloren' renners weer aansluiten bij de groep en kon iedereen gezamenlijk het eindpunt bereiken. De renners waren het unaniem erover eens dat het weer een geslaagd weekend was en dat het geweldig fietsen was in zo'n grote groep, met dezelfde interesse in de fietssport. Wederom dank aan Hans Besse, de Grote Organisator!
(geplaatst op 6-10-2010 door Henk Jongen)

Bocholtz was here
Groot was de belangstelling voor de Ride for the Roses in Venlo. Zeer groot eigenlijk, want 7500 deelnemers stonden voor de start te popelen van ongeduld om op weg te gaan. Vanwege de menigte konden onze jongens (gebroeders Bindels, Ed Smaling, Hans Besse en Hein Vaessen) pas na 20 minuten de startlijn passeren. Maar daarna was het ook 'gassen'. Alle wegen mooi afgezet, veel publiek langs de kant, zelfs dweilorkestjes, dat alles zorgde voor een ware 'flow' waar je in terecht kwam. De ervaring om in een echt groot peleton meegezogen te worden was overweldigend. Op enkele lange stukken van mooi asfalt liep de snelheid op naar 40 km/uur. Daar stond tegenover dat het ook soms stilstaan was. Rijden in een peleton vergt stuurmanskunst en helaas werd er enkele keren een valpartij gesignaleerd. Dat betekende stilstaan en daarna weer hollen om weer in de groep te komen. Onze jongens legden de 110 km vlotjes en zonder ongelukken af. Mooie anekdote nog: in een dorp stond een speaker die omriep waar je vandaan kwam. Slimme Pierre heeft toen zijn hand opgestoken en naar zijn rug gewezen, waarop via de speakers te horen was: Bocholtz is ook hier ...
(geplaatst op 6-9-2010)

Voorbereiding of terugkeer?
Vandaag (zondag) was TC83 op twee plaatsen in Limburg actief. De echte stoempers fietsten in de Ride for the Roses ten noorden van Venlo (zie volgend bericht) en een andere groep (kneusjes wil ik het nog niet noemen) maakten de wegen in Midden-Limburg onveilig. Dit was een alternatieve tocht voor de renners die de Ride niet reden. Zeven A-renners en een B-renner (Godfried Stoffers) waren present voor een vlakke rit die niet alleen bedoeld was als voorbereiding op het fietsweekend over twee weken, maar voornamelijk in het teken stond van de terugkeer van vakantie en van ziekte (Rob Vluggen, Renato Lombardini en Paul Knoben). Na een koude start was het fantastisch om op de fiets te zitten. Bijzonder was de doorkomst in Vissersweert, waar we stapvoets door de smalle, karakteristieke straatjes reden. Bij tijd en wijle vloog de beuk erin, maar Gotfried hield tot het einde de groep goed samen.
(geplaatst op 5-9-2010)

Luik-Bastenaken-Luik
Wie vergeet nou z'n startbewijs als je aan een van de meest belangrijke toertochten van het jaar meedoet? Niemand! Of toch wel? Pascal Paulissen overkwam het afgelopen zaterdag op de dag van Luik-Bastenaken-Luik. Nog voordat er gefietst werd was dit niet het enige. Paul Knoben moest zich een dag eerder al afmelden omdat hij met een darmverstopping werd opgenomen in het ziekenhuis. Uiteindelijk vertrokken Pascal, Henk Jongen en Ralph Schielen onder een helder blauwe hemel voor hun tocht van 130 km. Dat het zwaar was staat buiten kijf. Toch wisten onze clubgenoten de tocht goed te volbrengen, ook al kostte dat menig zweetdruppeltje en had de ene het zwaarder dan de andere. Enige schrik was er nog toen Henk zich a la Schleck verschakelde en (omdat de ketting vast bleef zitten) plots op de grond lag. Het gebeurde allemaal bergop en zonder erg. Volgend jaar hopen we in ieder geval op een grotere TC83-delegatie. Ondanks vakantie, Pinkpop Classic of andere evenementen.
(geplaatst op 16-8-2010)

Parade van reservefietsen
Vorige week woensdag was het tijdens de avondrit een parade van reservefietsen. Inmiddels zijn diverse renners van de A-groep in het bezit van twee fietsen. Deze gelukkige bezitters hadden allen een reden om hun 'tweede' fiets te kiezen. Bij de ene was het slechte weer de oorzaak, bij de ander het vreselijke kraken en bij nog een ander het niet in bezit hebben van zijn nieuwe fiets (eerst niet, dan wel, dan weer niet en dan ... nog altijd niet). Toch verliep de rit zonder problemen of oponthoud. Zo zie je maar, met reservefietsen kom je ook een heel eind.
(geplaatst op 9-8-2010)

Botsing
In de laatste kilometers van de zondagsrit kwam Paul Knoben ongelukkig in botsing met een auto. In de afdaling naar de kerk in Vijlen stopte een auto plotseling voor de renners. Paul, die er zo'n 25 meter achter reed, moest vol in de remmen om vervolgens al slippend alsnog de achterkant van de auto te raken. Paul en zijn fiets mankeren nauwelijks iets. De auto is 'versierd' met diverse krasjes.
(geplaatst op 4-8-2010)

Rijstepap of vrouw?
Dat Pierre Bindels in vorm is, dat weten we ondertussen. Pierre rijdt stabiel goed en heeft zijn zinnen op het klassement gezet. In de zondagsrit was hij in zo goed op dreef dat hij regelmatig tot kalmte gemaand moest worden. Omdat het gesprek in de groep over doping ging werd aan Pierre gevraagd wat hij 'genomen' had. Rijstepap was het antwoord. Dan reed hij altijd als een speer. Toch werden hier vraagtekens bij gezet, want toen Ralph Schielen en Henk Jongen een kortere weg naar huis namen, sloot Pierre zich onmiddellijk aan. Omdat zijn vrouwtje hem graag op tijd terug wilde zien. Toen snapten we meteen wat Pierre als een speer doet rijden ...
(geplaatst op 4-8-2010)

Op sleeptouw
De afgelopen weken zijn vlak verlopen. Letterlijk, want de renners hadden geen zin om bergop te fietsen. Dus werden er enkele vlakke routes ingepland. Afgelopen zondag werden weer serieuze colletjes beklommen. Door het prachtige Eifel- en Ardennenland werd het hoogste punt van België overwonnen. Nu zijn enkele A-renners niet aanwezig vanwege allerlei mankementen waarmee ze beter van het zadel af kunnen blijven. Weer andere renners zitten wat de vorm betreft in een serieuze dip maar fietsen wel nog mee in de hoop dat het tij keert. Voor Pascal Paulissen manifesteerde de dip zich gek genoeg ... in de afdaling. In de afzink naar Eupen ging het zó hard dat Rob Vluggen en Paul Knoben voorkwamen dat Pascal op minuten werd gefietst. Als een kopman werd Pascal op sleeptouw genomen en werd de achterstand op de koplopers tot een minimum beperkt. Soms is een steuntje in de rug tijdens een moeilijke periode van belang om een renner 'er doorheen te slepen'.
(geplaatst op 21-7-2010)

Never ending story
De lezer van deze nieuwspagina zal het niet ontgaan zijn dat Pierre Bindels veel aandacht opeist. Pierre is inmiddels virtueel leider van het kilometervreterklassement en heeft duidelijk titelambities, maar worstelt tegelijkertijd ook met een lekke banden-syndroom. Hij kan nog voordat het seizoen ten einde is reeds tot winnaar van het lekke banden-klassement uitgeroepen worden. Het platrijden begon hem enige tijd terug zo op zijn psyche te werken, dat hij bij elk gesis meteen zijn banden aanschouwde. Hij droomde er zelfs van en ook in zijn slaap reed hij meermaals lek. Toch kwam hij elke keer weer aan de start, ofschoon zijn humeur danig op de proef werd gesteld, wetende dat hij toch weer lek zou rijden. De vraag was altijd hoe vaak dat zou gebeuren. Inmiddels is deze periode voorbij. De oplossing was vrij simpel: GP4000S. Deze buitenband van het merk Continental is een begrip geworden in het TC83-peloton. Sindsdien rijdt Pierre niet meer lek en rijdt hij weer lachend rond. Gesis boeit hem niet meer en als hij "lek" hoort roepen dan wordt zijn smile alleen maar groter, want zijn bandjes zijn nog hard. Enige weken zijn verstreken en Pierre is het lek rijden al vergeten. Tenminste ... hij dacht dat zijn nachtmerrie voorbij was. Totdat hij vorige week, tijdens een steeds terugkerende huishoudelijke taak in de keuken, een luide knal hoorde. Het kwam vanuit de garage. Pierre er naar toe en jawel. Een van zijn banden was lek! Zonder te fietsen nog wel. Na diepgaand onderzoek werd het mysterie duidelijk. Met de buitenband was niks aan de hand. De binnenband was het. Die was door de druk bij het ventiel ingescheurd. Ook geen alledaags mankement maar bij Pierre is veel mogelijk. Dus, geen binnenbandjes meer halen bij de Lidl. Bestaan er GP4000S binnenbanden?
(geplaatst op 18-6-2010)

Een muurtje te ver
Zaterdag 12 juni was de dag van de Jean Nelissen Classic. Deze tocht moest het hoogtepunt van het fietsseizoen worden. Zes A-renners (Pascal Paullissen, Rob Vluggen, Willy Janssen, Henk Jongen, Renato Lombardini en Paul Knoben) hadden zich hierop tot in de details voorbereid. Niks werd aan het toeval overgelaten. Er werd op een vergelijkbaar parkoers in de Ardennen getraind en omwille van het gewicht werden zelfs de fietsen ontdaan van alle vuiligheid. Het was zaterdag in alle vroegte een drukte van jewelste bij het huis van Renato. Met twee auto's ging het richting Luxemburg. Rond 9 uur werd gestart en vanuit Vianden ging het meteen bergop de prachtige natuur in. De reis had Renato overigens geen goed gedaan. Brintapap was de oorzaak van een 'zware maag' en het tempo moest worden aangepast. Liefst 14 hellingen werden deze dag 'genomen', varierend van 2 tot 7 km in lengte, van licht stijgend tot zeer steil. De stijgingen werden gevolgd door fantastische afdalingen. Soms gevaarlijk door het slechte wegdek, maar veelal prachtig door de vele haarspeldbochten of de hoge snelheid die je kon bereiken. In een van de overzichtelijke afdalingen ging de neus op het stuur, het kontje omhoog en lieten we ons slingerend door de flauwe bochten over de mooie weg naar beneden vallen. Beneden kwam Willy er onthutst achter dat hij bijna 80 km/uur had gehaald en ook de anderen schrokken. Ongemerkt was de snelheid zeer hoog opgelopen. Klimmers konden hun lol wel op tijdens deze toertocht. De meeste hellingen stijgen rond de 6 tot 9%; op enkele hellingen zijn er lange stukken van 10-12%. Het toetje wordt altijd bewaard tot het einde en ook bij de Jean Nelissen Classic is dit het geval. De renners die niet van toetjes houden (Renato, Willy en Henk) kozen voor de snelste weg naar Vianden. De klimmers kozen wel voor de laatste stuiptrekkingen van deze zware tocht. In de regen ging het nog over twee hellingen, waarvan de laatste, de Muur van Vianden, zijn naam alle eer aandeed. Waanzinnig steil, maximaal 23% over een lengte van enkele honderden meters. Er leek geen einde aan te komen en menige deelnemer koos dan ook voor een voettocht naar boven. Rob en Paul kwamen er soepeltjes overheen, al stonden hun benen op ontploffen. Pascal had meer moeite en volgens goed ingelichte bronnen hebben we vernomen dat hij tijdens de klim om zijn moeder bleef roepen. Harkend heeft hij de top bereikt en is hij naar beneden gekropen (door het natte wegdek en een wegdek vol kasseien was normaal rijden niet mogelijk). Lijkbleek en nog altijd scheel kijkend van de enorme inspanning kwam hij bij de finish aan. Hij had het Wonder van Vianden aanschouwd, maar het 'muurtje' was hem net eentje te ver. De dag werd traditioneel afgesloten met een (gezamenlijke) douche en een heerlijke pizza.
(geplaatst op 14-6-2010)

Tiny
In het bericht over Limburgs Mooiste lieten wij vol blijdschap weten dat er geen ongelukken waren gebeurd. Helaas klopte dit bericht niet. Onze Tiny Scheijen kwam namelijk ten val! Op het Drielandenpunt bleek het asfalt op sommige plaatsen zacht te zijn geworden van de hitte. Tiny is met haar wiel op een van deze plekken door het asfalt 'gezakt' en ten val gekomen. Omdat verder rijden niet meer mogelijk was werd manlief Ger opgetrommeld om haar mee naar huis te nemen. De verwondingen zijn weliswaar vervelend, maar vallen nog mee. De twee andere D-leden, Maria Ritterbex en Jeannette Kleikers, hebben hun weg vervolgd en Limburgs Mooiste volledig afgelegd.
(geplaatst op 13-6-2010)

5 juni
5 juni was bij vele TC83-renners met rood aangekruist op de kalender. Limburgs Mooiste stond namelijk op het programma. Traditioneel is deze toertocht een van onze jaarlijkse hoogtepunten. En zeker nu de start op Avantis, zo dicht bij onze thuishaven, werd gegeven. De berichten, die de redactie ontving van de diverse renners, waren positief. Iedereen had de tocht volbracht. Of dit nou de 100, 150 of maar liefst 200 km was. Ongelukken werden niet gemeld en dat is, gezien de berichten van onlangs, ook meegenomen. Pierre Bindels deed zelfs goede zaken in het klassement van de A-ploeg. Hij neemt de leiding over van Pascal Paulissen. Laatstgenoemde verkoos een training in de Ardennen in plaats van Limburgs Mooiste. Samen met Rob Vluggen en Paul Knoben werd aldaar een zware tocht afgelegd met het oog op de Jean Nelissen Classic van volgende week.
(geplaatst op 7-6-2010)

Mallorca
Wat is de grootste wens van een wielrenner die serieus met zijn/haar sport bezig is, lekker in het zonnetje wil koersen (terwijl het hier regent) en ook nog van plezier houdt na het fietsen? Juist ja: Mallorca! Op een terras in Ulestraten hebben de renners hierover gebrainstormd. De meningen zijn duidelijk. De sfeer in de groep is dusdanig dat het moet kunnen. Iedereen heeft er wel oren naar. Gemikt wordt op volgend jaar april. Grootste probleem is: hoe vertelllen we het thuis. Verder ging de discussie over het al of niet meenemen van partner en kids. Of van de eigen fiets. Geen gemakkelijke keuzes dus. We blijven nog even verder dromen ...
(geplaatst op 31-5-2010)

Oplossend vermogen van dames
Maria Ritterbex stuurde de redactie een bericht dat ze erg geniet van de smakelijke verhalen en anekdotes van de mannen, maar helaas (gelukkig) maken zij (nog) niet zulke gekke dingen mee. Zij vertelt verder: "Jullie zien ons niet op de weg, maar we zijn er wel. We fietsen op dinsdagavond en soms op zondagochtend. Verder hadden we ook al 2x lek, maar wij lossen dat anders op! Op de bergetappe naar de hoogste kerk van Nederland kreeg ik een lekke band. Snel een gsm-pje ingesproken en zoon Joep komt dan met de bezemwagen en haalt moeder en fiets op heem aan! Thuis heb ik er bij gestaan en goed opgelet hoe een achterband te verwisselen. Zondagochtend na 40 km door het heuvelland (voorbij Euverem) had Jeannette een lekke tube. Pompen hielp niet, dus maar weer de gsm gebruiken. Ik wilde eigenlijk wel proberen om er een nieuwe binnenband in te leggen, want Jeannette had alles bij zich. Maar waarom al die moeite als manlief wordt opgeroepen om zich met spoed te melden bij het zwembad in Gulpen. Terwijl ik me warmde in de auto (heerlijk) had Wiel al een nieuwe binnenband erop liggen. Gelukkig had hij er zelf een meegenomen want bij nader inzien bleek het tasje van Jeannette leeg!!! Onze tocht werd vervolgd naar Bocholtz. Toch sportief van Jeannette om mij niet alleen naar huis te laten gaan. Gelukkig begint nu het mooie weer en kunnen we de korte broek aan, want die witte benen moeten een mooi bruin kleurtje krijgen! Trouwens, Jeannette en ik doen ook mee met Limburgs Mooiste, zeker nu we er vanuit Avantis starten kunnen! Hartelijke groeten van de damesploeg en kop op mannen"!!!
(geplaatst op 31-5-2010 door Maria Ritterbex)

Conti GP4000s
De fiets en de buitenbanden van Pierre Bindels waren toch wel een heet onderwerp in de afgelopen 10 dagen. Het Marktplaats verhaal leverde wel wat geintereseerden op, maar Pierre had inmiddels met vrouwlief gesproken en die verklaarde hem voor gek. Pierre zelf wist afgelopen week niet meer waar hij het moest zoeken. De eerste fout die hij maakte was dat hij zijn buitenbanden niet verving. Woensdagavond reed hij maar liefst 3 keer lek! Vervolgens gooide hij zijn fiets à la Björne Riss de struiken in. En hierna heeft hij de fiets overal naartoe gedragen, zodat lek rijden niet meer mogelijk was. We waren Pierre dus 'even kwijt'. Maar zondag stond hij met 2 nieuwe Continental GP4000s vrolijk aan de start in Bocholtz. Schrikken was het toen we na 15 km 'lek' hoorden roepen. Kijken naar Pierre bleek kijken naar een grijnzend gezicht. Hij was het dit keer niet. Nee, de volgende die toe is aan GP4000s is ... Renato Lombardini.
(geplaatst op 24-5-2010)

Ongelooflijk
Hein Vaessen riep zondagmorgen dat de kleding wel goed was. Hij bleek afgelopen woensdag ten val te zijn gekomen. Zijn schouder was behoorlijk geblesseerd, terwijl de trui niet was beschadigd. Ongelooflijk, nietwaar? Maar dan het verhaal hoe de val tot stand kwam. "Het achterwiel kwam opeens langs me en vloog de voortuin bij iemand in. En ik lag toen op de grond", waren de woorden van Hein. Dat is toch voor een gewoon mens niet meer te volgen. Dan is het verhaal van Hugo Bemelmans duidelijker. Hij verwondde zich bij het houthakken. Zijn duim ging er gedeeltelijk aan, dus is hij voor enkele weken uitgeschakeld.
(geplaatst op 24-5-2010)

Waalse Pijl
Op 15 mei zijn Paul Knoben, Renato Lombardini en Pascal Paulissen in de vroege morgen vertrokken naar de Belgische plaats Spa, om daar de recreatie tocht “Waalse Pijl” te fietsen. In Spa aangekomen sloot zich een vierde renner bij ons aan, Ruud Baurmann, een vriend van Paul. Om 08:15 uur zijn we met z’n vieren aan deze zware maar bijzondere tocht begonnen. Na drie zware cols beklommen te hebben, waren wij even de weg kwijt, maar na wat navraag bij onze Franstalige buren waren we binnen de kortste keren weer op het juiste parcours beland om onze doelstelling te volbrengen. Op km 74 was de eerste controlepost en daar hoorden wij sterke verhalen over de Le Stockeu. Deze berg zou een echte killer zijn. Onze beenspieren waren net een beetje bekomen toen op km 91 deze berg voor onze neus verscheen, en wat voor ene!! Maar zoals verwacht hebben wij deze geweldige, steile, lange berg bedwongen. Aangekomen op km 96 (ja beste lezers, de bergen volgden in een rap tempo achter elkaar) begon de volgende klim. Paul en Ruud lagen aan kop, Renato en ik volgden hier kort achter. Tijdens deze klim maakte ik helaas een schakelfout waardoor de ketting ervanaf vloog, met het gevolg dat ik naar links omviel en een pijnlijke heup en knie aan deze val overhield. Pijn even verbijten, ketting erop leggen, en weer knallen was het motto van Renato en mij. Zo gezegd zo gedaan zou je denken, maar na drie meter gefietst te hebben volgde voor mij de tweede val. Deze keer viel ik naar rechts met als gevolg dat ik in een stromend beekje belandde. De oorzaak van deze val: kettingbreuk. Na overleg heeft Renato de berg verder naar boven gefietst om Paul en Ruud hierover te informeren en zoals echte fietscollega’s doen, is bovenaan de berg op elkaar gewacht. In de tussentijd ben ik begonnen aan een lange bergwandeling naar boven. Opeens stopte een Belgische fietscollega, deze had een kettingpons bij zich en binnen 10 minuten was mijn fiets weer inzetbaar. Boven aangekomen stond Renato op mij te wachten, Paul en Ruud zouden de resterende 30 km nog fietsen. Paul zou ons dan bovenaan de Côte de Wanne komen ophalen. Maar omdat ik weer kon fietsen, is Paul gebeld, dat wij ook op eigen kracht de laatste 30 km konden afleggen, dus wij zouden elkaar weer treffen in Spa. Aangezien dat ik toch last had van die valpartij, hebben Renato en ik besloten om de resterende drie cols niet meer te fietsen maar rechtstreeks naar Spa te fietsen. Maar al bij al een mooie en gezellige dag gehad met ons vieren.
(geplaatst op 17-5-2010 door Pascal Paulissen)

In de rouw
Is Hemelvaart nu een feestdag vol vrolijkheid of moeten we op deze dag rouwen? Het zal voor iedereen anders zijn, maar voor Ralph Schielen is het toch wel een dag vol rouw. Vanwege de voorspelde kou had hij ervoor gekozen om zijn vest en daaroverheen zijn hesje aan te trekken. In alle vroegte vergiste hij zich echter door over zijn vest zijn korte mouwen trui aan te trekken. Het viel direct op, die mooie zwarte bandjes over zijn bovenarmen. Op de dag dat Roda Europees voetbal kon vergeten waren rouwbanden wel op zijn plaats.
(geplaatst op 17-5-2010)

Marktplaats
Hemelvaartsdag kende voor Pierre Bindels een dieptepunt. Enkele dagen tevoren begaven het twee spaken in zijn voorwiel (na onderzoek bleken overigens alle spaken los). Op deze feestdag reed Pierre reeds na 4 km lek. Furieus was hij. Voor de zoveelste keer pech. Hij was zo kwaad, dat hij zijn fiets gratis aan de eerste de beste geinteresseerde wilde meegeven. Hij vloekte en hij tierde tijdens het verwisselen van zijn band. Helpen deed niemand van de aanwezigen. Zij durfden niet te dicht in de buurt te komen. Op het moment dat dit verhaal wordt geschreven zijn enkele dagen voorbij. Of het gratis weggeven nog geldt is niet duidelijk. Ook niet of Pierre zijn nieuwe fiets (een Willier Izoard) op Marktplaats heeft gezet. Zeker is wel dat je bij hem gratis buitenbanden kunt afhalen: twee Continental Ultra's.
(geplaatst op 17-5-2010)

10 mei
Op 10 mei werd herdacht dat de Duitsers ons land binnen vielen. Dit gebeurde met een fietstocht vanuit Bocholtz naar Maastricht. TC83 was er met drie renners bij aanwezig, getuige deze foto.
(geplaatst op 17-5-2010)

Mensch, Mensch
De zondagrit van de A-ploeg begon in koude weersomstandigheden. De vijf aanwezigen vroegen zich af wanneer de zomer nu eens begon. Klagen was er niet bij, want het was immers droog. Het gedeelte over Belgisch grondgebied verliep vlot, ondanks de stijging naar maar liefst 630 meter boven NAP. Op Duits grondgebied aangekomen kwamen de teleurstellingen, problemen en ergernissen. Het begon met die mooie, Poolse serveerster in Mützenich, die vorig jaar een onuitwisbare indruk had achtergelaten. Zij was er niet. Vervolgens verdwaalden we in de buurt van Simmerath en kwam Pierre Bindels tot de ontdekking dat zijn voorwiel twee losse spaken telde. In een wiel met maar 16 spaken levert dit een behoorlijke slag en veel geratel op. Pierre had vervolgens moeite de fiets in het spoor van de anderen te houden. Toen was de groep Renato Lombardini kwijt. In een afdaling had Pierre vanwege het geratel van zijn voorwiel niet gehoord dat Renato een lekke band had. Helaas was Renato, die op elk grammetje let en daarom zijn GSM thuislaat, voor de rest onbereikbaar. Zij tastten volledig in het duister waar hun ploegmaat uithing. Na de hereniging begon de ergernis in Aken. Stoplichten die op groen sprongen maar aan de overkant toch nog op rood stonden. Toeterende auto's omdat wij op een kruispunt van een autoweg waren beland. En heel veel Menschen, die de weg over het fietspad versperden. Veel te laat arriveerden we in Bocholtz. Aken doen we vanaf nu in de vroege ochtend.
(geplaatst op 11-5-2010)

Allemaal winst
Vanochtend ging bij de A-rijders de wekker al af om 07.00 uur omdat Paul gevraagd had om 08.00 uur te vertrekken i.p.v. 08.30 uur. Helaas bleek bij het vertrek dat de wekker slechts bij 2 fanatieke A rijders is afgegaan, namelijk bij Willy en Renato.vZij trotseerden de verwachte regen die op buienradar te zien was. De anderen hebben waarschijnlijk gedacht dat ook voor Willy en Renato deze regenaankondiging reden was om nog een tijdje horizontaal te blijven. Foute gedachte, heren!!! Helaas voor de rijders met kampioenaspiraties waren er dus 2 renners die daar anders over dachten.
Er was echter een grote MAAR. Zowel Willy als Renato kenden het parcours van de Noordelijke route niet. Renato had nog wel ’s ochtend op internet naar het landkaartje gekeken, maar kende de route niet exact. Dit is toch maar weer eens voorbeeld dat de wegkapiteins van onschatbare waarde zijn. Wat nu? Willy stelde voor om dan maar om de B-ploeg te wachten die zich de laatste weken massaal laat zien. Zij verslaan de A-ploeg steeds vaker als het op het aantal renners aankomt. Renato wilde echter geen half uur wachten dus stelde hij voor Bocholtz nog een keer te bezichtigen van al zijn mooie kanten. Op deze manier konden zij de tijd overbruggen.
Toen zij weer terug waren op de startlocatie kwamen er nog 2 B-rijders aanrijden, Rene en Godfried. Gezamenlijk kozen zij voor een alternatieve route. Voor dat zij vertrokken was er eerst nog een politieke discussie over het zorgelijke buurland België. Er stopte namelijk een verdwaalde Belgische toerist bij de grote Kei die de weg letterlijk (misschien ook wel figuurlijk) kwijt was. Hij wilde vluchten van zijn geboorteland omdat hij het niet meer zag zitten. Hij was op weg naar Koblenz. Los van het feit dat hij zijn land in nood juist zou moeten helpen vraag je je ook af wat hij dan in Bocholtz moest. Maar goed, nadat de weg netjes was uitgelegd kon er eindelijk vertrokken worden.
De weg verliep via Avantis naar de Locht en vervolgens naar Duitsland. Even twijfelde Willy of hij niet toch maar huis wilde. Renato haalde hem echter over (Willy heeft tenslotte geheime titelaspiraties) en gelukkig kon er met 4 rijders verder gefietst worden. Via Laurensberg in Vaals aangekomen had Rene pech door een lekke band. Wat er opvalt bij de B-rijders is dat zij zich op geen enkele wijze gek laten maken. Zij doen alles op een erg ontspannen manier. Zo ook het plakken van een band in de regen. Geen enkele uitdrukking van ergernis. Wat wel een beetje zorgen baart is dat wildplassen volgens Rene overal mogelijk zou moeten zijn. Zelfs tegenover het politiebureau ….
Vlak voor de beklimming van het hoogste punt van Nederland passeerde een renner met het nummer 292. Deze renner onderschatte blijkbaar de pittige heuvel want hij viel al snel terug. Hij vertelde dat hij op achterstand zat. Wat bleek, wij zaten op de route van de Shimano Classic en het peloton naderde snel. Nadat de meute gepasseerd was, werd doorgereden tot de finishlijn. Rene voelde het kind in zich opkomen toen hij de finishlijn als eerste passeerde. Natuurlijk gunden wij Rene dat winnaarsgevoel en hij juichte en glunderde als een echte winnaar. Rene, proficiat met deze eervolle en verdiende overwinning.
Wij vervolgden onze weg door België en het moet gezegd worden op een heerlijk ontspannen manier. Je kon echt genieten van de omgeving. De groep hoefde ook niet bang te zijn voor de demarrages van Willy, want ook hij genoot ervan. Ook Godfried was in zijn element. Als een trouwe knecht hield hij iedereen uit de wind en fietste de weg die door Rene steeds van achteren naar voren werd geroepen. Jongens, jullie hebben het allemaal onder controle. Wat een teamgeest. Geweldig!
Via de heuvelachtige omgeving (Willy liet daarbij toch nog even zijn demarragekunsten op de oude Gulpenerberg zien) en na een verdiend kopje koffie arriveerden de moedige renners omstreeks 12.15 uur weer in Bocholtz. ALLEMAAL WINST.
(geplaatst op 3-5-2010 door Renato Lombardini)

Serieus
Afgelopen zondag is het op het terras zitten serieus begonnen. Het weer tijdens Klimmen-Banneux-Klimmen was geweldig. Hiervan werd optimaal geprofiteerd op de pauzeplaatsen. Zes renners van TC83 namen deel aan deze klassieker onder de toertochten (130 km). Helaas was er pech aan de fiets van Ralph Schielen te melden. Hierdoor werden de pauzes (serieus) langer.
(geplaatst op 30-4-2010)

Fotoshoot
Prachtig weer hadden we tijdens de fotosessie op bedrijventerrein Avantis. Iedereen zag er perfect uit voor de ploegenfoto. De dames lieten vanwege andere verplichtingen verstek gaan, maar desondanks amuseerden de mannen zich kostelijk. Dat het niet van een leien dakje ging laat de foto wel zien. Schamen ze zich of willen ze de fotograaf op het verkeerde been zetten? Pierre Bindels kon het allemaal niet vatten. Of ... vatte hij wel iets?
(geplaatst op 27-4-2010)

Snelle hap
Als voorbereiding op Klimmen-Banneux-Klimmen werd een zondagsrit door de Eifel gekozen. Renato Lombardini ontpopte zich als een echte coach. Hij joeg het tempo van de groep op naar een acceptabele "Schnitt". Dat dit aan het einde ruim 27 km/uur was, had hij waarschijnlijk niet bedoeld. Ruim voordat de uitzending van de Amstel Gold Race begon zat iedereen weer gewassen en gestreken voor de buis. Terug naar de rit. Deze werd verreden onder een prachtige voorjaarszon, waardoor er regelmatig een kleine striptease plaatsvond. Eten tijdens het fietsen is al geen gemakkelijke opgave, maar wanneer het tempo hoog is en er weinig rustmomenten zijn, wordt het al helemaal een opgave. Pierre Bindels had er wat op gevonden. Hij at de dikke vlieg, die bij hem tijdens een afdaling naar binnen vloog, lekker op. Dat is wat je noemt, een "snelle hap".
(geplaatst op 19-4-2010)

Pinarello
Afgelopen woensdag reed Ruud Baurmann, leverancier van de TC83-kleding, als gastrenner mee met de A-ploeg. Niks bijzonders, zou je denken. Echter, bij het naar huis rijden kwam Ruud ten val na een breuk van zijn voorvork! Na een rit met veel tempoversnellingen, veel bergop/bergaf, veel drempels en slecht wegdek, gebeurde het bij het rustig naar huis fietsen. Gelukkig liepen onze A-renners geen gevaar omdat het na afloop van de rit gebeurde en gelukkig voor Ruud gebeurde het bergop, dus de lichamelijke schade viel reuze mee. De mentale schade is echter enorm. Weg stalen Pinarello. Alleen herinneringen blijven.
(geplaatst op 8-4-2010)

Dom?
In het vorige verhaal konden jullie lezen over slimme en minder slimme renners. Ga je een gradatie dieper dan kom je uit bij domme renners. Ik weet niet of de volgende situatie hieraan voldoet. Het gebeurde afgelopen zondag. De B-ploeg, die overigens groter dan de A-ploeg is gegroeid, reed hun wekelijkse zondagrit op maandag. Een kop koffie lieten ze zich niet ontgaan, dus in goed overleg werd halverwege gestopt. Omdat het vrij koud was naam het peloton binnen plaats. Onze secretaris René Bormans nam dicht bij de verwarming plaats en legde zijn helm op het warme ijzer. De B-rijders zijn zeer serieuze renners dus de koffiepauze duurde nogal lang omdat dit de enige momenten zijn dat ze even kunnen bijkomen en bijkletsen. Bij vertrek was René met stomheid geslagen toen hij bij het oppakken van zijn helm constateerde dat deze voor een groot deel was ... weggesmolten! De hitte had het plastic van de helm verzwolgen. Is dit dom of is dit domme pech? Overigens blijft René vrolijk rondrijden met een halve helm.
(geplaatst op 8-4-2010)

Slim
In elk peloton heb je slimme en minder slimme renners. Zo ook bij TC83. John Bindels is een voorbeeld van een slim coureur. Hij denkt tenminste na. Momenteel draait hij zijn kilometers bij de B-ploeg. Hij wil zich niet half dood rijden maar fit weer thuis arriveren, zodat hij daar ook nog tot prestaties kan komen (!). Een ander voorbeeld is Willy Jansen, de nestor van de A-ploeg. Ook hij is slim. Je ziet hem de hele koers niet omdat hij vindt dat hij de gelederen moet sluiten. En dan plotseling is hij er! Dan demareert hij zo hard, dat Alberto Contador er jaloers op zou worden. Als dat niet pienter fietsen is dan weet ik het niet meer. Een minder goed voorbeeld is Ralph Schielen. Een jonge hond die losgelaten wordt. Sterke jongen, maar niet slim. Hij fietst het eerste deel van de rit vaak ver voor de groep uit. Verspeelt veel krachten ... voor niets. En als de koers dan echt losbrandt (als Willy Jansen demareert) dan fietst onze Ralph alweer alleen ... ver achter de groep. Misschien moet hij eens met John en Willy gaan praten.
(geplaatst op 6-4-2010)

Vrouwen
Het wasvoorschrift op deze nieuwspagina ontlokte een A-rijder de opmerking "het begint op de Libelle te lijken". Toch had het bericht zijn werking want 3 mensen verschenen in clubtenue. Van Libelle naar "vrouw" is maar een kleine stap, dus het gespreksonderwerp ging tijdens de rit vaak over het fenomeen "vrouw". Het begon met de vrouw in de wei vorige week, bij Geul aan de Maas. De halve groep miste de slag toen ze haar bleven aanschouwen. Of het kruisverhoor over de fotomodellen die bij Paul Knoben voor de camera staan. De details worden jullie bespaard. Toch werd er ook nog gekoerst. De heuveltjes in het gebied rond Eckelrade zorgden voor behoorlijk wat pijn in de bovenbenen. Gelukkig reed Pierre Bindels nog twee keer lek. Even rust en tijd om te praten ... over vrouwen.
(geplaatst op 28-3-2010)

Wasvoorschrift
De verbazing van de renners was afgelopen zondag groot toen Paul Knoben in de regen met zijn nieuwe clubkleding verscheen. Na afloop zag de kleding dan ook vies, vuil en bruin uit. Niet anders dan bij de anderen, doch vanwege het vele wit in de kleding werd het een uitdaging om dit weer schoon te krijgen. Dit is prima gelukt. Hoe? Volg het volgende wasprocédé:

1. Trek de kleding uit
2. Spoel de kleren onder de kraan met koud water uit zodat de grootste vuiligheid verdwijnt
3. Zet de kleding in een emmer met koud water om te weken
4. Spoel de kleding na enige tijd wederom uit onder de koude kraan
5. Was de kleding in de wasmachine op 30 graden, fijnwasprogramma (vergeet het (fijn)wasmiddel niet)
6. Centrifugeren

Rondje Catsop
Het fietsen leeft in onze club! Dat was wel duidelijk toen gisteren 7 A-renners in de regen aan de start stonden. Ook de B-ploeg was met eenzelfde aantal, zagen we onderweg. Net als vorig jaar werd er op de Kanaalweg tussen Geul aan de Maas en Elsloo vol doorgetrokken. Er ontstond een breuk in de groep; Renato Lombardini, Pascal Paulissen en Paul Knoben voerden de forcing en presteerden het om de rest op achterstand te fietsen. Dizzy van het beulswerk in de regen en wind van opzij, dook de groep in Elsloo meteen de kroeg in. Veel beter werden ze er niet van, want na de pauze werd er letterlijk een rondje Catsop gefietst. Niemand die in de gaten had dat ze voor een tweede keer langs dezelfde kroeg kwamen ...
(geplaatst op 22-3-2010)

Kopman
We weten allen dat Tom Rhoen een echte klasbak is. Iemand die zijn plaats in het peleton wel heeft verdiend. Afgelopen zondag ontpopte Tom zich ook nog als een echte kampioen, een kopman. Het begon toen hij het klaar speelde om in één keer beide banden lek te rijden. Op zich al een knap staaltje. Vervolgens liet Tom beide banden verwisselen door een van zijn knechten, terwijl hij met het thuisfront ging bellen. Vervolgens liet hij zich weer in de schoot van het peleton terugbrengen. Alleen grote mannen doen dit. In de pauze liet Tom zich de koffie netjes brengen en het afrekenen liet hij aan zijn superknecht Willy Janssen over. We moeten toegeven, Tom heeft het goed voor elkaar!
(geplaatst op 15-3-2010)

Wie was het? (2)
Bij de start van de zondagsrit was iedereen toch wel benieuwd wie het stoere ventje in de clubkleding is geweest. Inmiddels had die zich per email al bij de webredactie gemeld en ook bij de start zondag liep hij in zijn clubkleding triomfantelijk rond. De eerste TC83-er die zich in de nieuwe kleding op de weg vertoonde was ... Hein Vaessen. Hij reageerde wel verbolgen op de tekst van het webartikeltje, waarin werd gesteld dat de hele B-ploeg nog op een oor lag. Verder vond hij dat de kleding perfect was om in de winterse kou mee te fietsen. Hij liet in het midden of dit te danken was aan de goeie stof of aan zijn goed gevulde lichaam ....
(geplaatst op 15-3-2010)

Wie was het?
Niemand van de zondag gestarte renners reed in de nieuwe clubkleding. Omdat de nieuwe kleding wel voor een koud voor- en najaar geschikt is maar niet voor barre winterdagen, had iedereen hiervan afgezien. Toch kwam Ruud Baurmann (van onze kledingleverancier ditali) in Wijlre een renner tegen in het nieuwe tenue. Wie dit is geweest is onduidelijk. Een A-renner zal het wellicht niet zijn en de complete B-ploeg lag gistermorgen nog op een oor. Een vrouw is ook niet waarschijnlijk omdat Ruud daarop bijzonder is gefixeerd. Wie is het dan?
(geplaatst op 8-3-2010)

Rillen
Koud was het zondag! Zeer koud zelfs. Toch begonnen 8 A-renners zondag om 10 uur officieel aan het nieuwe fietsseizoen. De geplande duurtraining, waarbij netjes in de groep en voornamelijk rustig wordt gefietst, werk prima gevolgd. Het was ook te koud om hard te fietsen en het "in formatie" fietsen, dicht bij elkaar, zorgde tenminste voor enige warmte. Interessant was het om te zien hoe iedereen die kou beleefde. De meeste renners duwden de pedalen rillend rond. Een enkeling liet niets merken en weer een ander zei stoer nergens last van te hebben. Ook de kleding was heel divers. Soms met 2 handschoenen over elkaar, of een halsdoek voor de mond, plastic zakjes om de voeten en zelfs winterschoenen werden gesignaleerd. Maar dat alles was niet genoeg. Tijdens de rit werden de handen warm geklopt en bij elke pauze werden de handen en voeten ontbloot om ze op te warmen. Barbaars en eigenlijk niet slim om te fietsen, maar ... zodra de wind een beetje in de rug blies was het heerlijk bij het ochtendzonnetje en werd het tempo meteen opgeschroefd en de benen getest.
(geplaatst op 8-3-2010)

Gekkenwerk
Een SMS sturen vóór zondag geeft wat meer duidelijkheid over de deelname. "Gaan we, in weer en wind?" werd door enkele vaste "winterrijders" bevestigend beantwoord. Gelukkig waren de weersomstandigheden redelijk goed deze zondagmorgen. Liefst 7 A-rijders waren present. De honger naar de fiets breidt zich kennelijk uit. Naarmate de kilometers vorderden wakkerde ook de wind aan. En hoe! Af en toe kregen we klappen wanneer de wind van de zijkant op de groep inbeukte. Enkele rijders hadden hier minder last van maar de vedergewichten zwalkten van rechts naar links over de weg (gewicht van de groep lag tussen de 69 en de pakweg 115 kg). De geprogrammeerde rustige duurtraining werd ongewild behoorlijk intensief. Al met al dus een (te) goeie training voor het nieuwe seizoen. Om de berichtenstroom van dit weekend af te sluiten stuurde Pierre Bindels na terugkomst in Bocholtz nog de melding: "Avantis was gekkenwerk".
(geplaatst op 1-3-2010)

Excuses
Tal van SMS-jes en telefoontjes met excuses was de reactie op één enkele SMS, waarin werd gevraagd of ze prettig hadden uitgeslapen. Excuses die varieerden van "het was overal wit", "ik vond mijn sneeuwkettingen niet" tot " ik ben gaan spinnen". Feit was dat slechts één A-renner de officieuze start van dit fietsseizoen meemaakte en toevallig was dat jullie webredacteur. Goed, je moest af en toe van het fietspad wegblijven en op de rijweg fietsen, maar met een beetje opletten was er zeker goed te fietsen. De collega's waren wel scheutig met felicitaties omdat ik nu alleen aan de leiding van het klassement sta. Ze zullen wel gedacht hebben: het eerste gewin...
(geplaatst op 21-2-2010)

Waterkoud
Maar liefst 5 A-rijders meldden zich zondag bij Brouwers op Heerlerbaan. Eindelijk waren de wegen weer berijdbaar. De temperatuur was laag, net boven nul, en door de mist was het wat je noemt "waterkoud". De tocht werd als duurtraining gereden en daarmee is de voorbereiding op dit seizoen professioneler, al is de drang zeer sterk aanwezig om erin te vliegen. Toch konden alle rijders zich voldoende beheersen, op enkele momentjes na. De trainingsrit werd met een gemiddelde van 23,5 km/uur afgelegd. De eerste km zijn weer gemaakt. Op naar meer ...
O ja, bijzonder was toch wel het excuus van één van de favorieten voor het klassement in 2010: hij moest naar de Herrenzietsung in Kerkrade en na afloop zou hij zich storten in de zondenpoel (sex, drugs en carnavalsschlagers). Tsja, beter kun je je ondergang niet omschrijven. Alaaf!
(geplaatst op 8-2-2010)

Terugblik
Bij een vooruitblik hoort ook een terugblik. In eerste instantie op het vorig seizoen. Een van de meest memorabele ritten van vorig seizoen was die wel door de Hoge Venen. Een warme, zware tocht die op film werd vastgelegd door Theo Rutten. Toen de Ronde van Wallonie passeerde moesten we even 'van de fiets'. Willy Jansen fotografeerde dit oponthoud met zijn mobiel en wist deze foto een halfjaar later bij de redactie te krijgen! Het hoogtepunt van deze dag kwam na het hoogste punt van deze dag. De afdeling vanaf de Baraque Michel werd, in autovrije toestand, met een duizelingwekkende vaart genomen. Ofschoon 70 km/uur als topsnelheid werd genoteerd, lag de snelheid vrijwel continu rond dit cijfer. Gedurende de lange afdaling van 12 km werd de vaart er goed ingehouden. Aan ongelukken moet je dan niet denken. Nee, nee, dat gebeurt ons niet ...
(geplaatst op 5-1-2010)

Vooruitblik
Het jaar is net begonnen en de vooruitblikken naar het nieuwe seizoen kan beginnen. Nu nog voornamelijk bij de bar, maar dat zal vlug verplaatst worden naar de fiets. Hebben we favorieten voor 2010? Jazeker! Bij elk team zijn er natuurlijk kanshebbers, maar toch kunnen we enkele personen tot favoriet bestempelen.
Bij de dames mikken we op Tiny Scheijen. Bijzonder gemotiveerd en zeer betrokken bij de club. Ze laat hiervoor zelfs haar man af en toe links liggen om toch maar bij de mannelijke - en vrouwelijke fietscollega's te zijn.
Bij de B-ploeg is het rustige leventje voorbij. A-kampioen Willy Kleikers schuift door naar het B-team en zal daar eens aan de boom gaan schudden. Het zal de eerste keer in de geschiedenis zijn dat iemand binnen 2 jaar kampioen van de A en de B wordt. Willy gaat het doen!
Tenslotte de A-ploeg. Hier zijn er meerdere kanshebbers, maar eentje zal zeer gedreven zijn het kampioenschap binnen te halen: Pierre Bindels. Hij heeft vorig jaar zijn kansen verzopen omdat hij bij het WMC aan de bar wilde hangen in plaats van kilometers te maken. Dat hij zijn zinnen op het kampioenschap heeft gezet, blijkt uit de aankoop van een nieuwe fiets maar vooral uit de email die hij stuurde na de uitreiking van de clubkleding. Zijn truien waren te ruim! Iedereen groeit in de kersttijd uit de kleren maar Pierre wordt magerder. Dit lijkt op een zwaar trainingsprogramma waar Pierre mee bezig is. De favoriet dus voor 2010.

(geplaatst op 1-1-2010)

Nieuw jaar
Een nieuw jaar is weer begonnen. Een jaar met nieuwe clubkleding waarmee we ons kunnen laten zien. Aftellen dus tot 1 maart.
Het bestuur van TC83 wenst alle leden en hun dierbaren de beste wensen voor 2010. Veel fietsplezier!
(geplaatst op 1-1-2010)